Mahabharatam Kilippattu p35

p35

ഹരിഃ മലർ മാനിനിയുടെമനക്കാഞ്ഞതിലൊരുമ ദനമയമതിന പരമൻ മദനശരപരവശമാരൊ യഗൊപമധുവാണികളുടെ മനമെല്ലാം മധുരായ രംനൽകി മയിച്ച മള്ളെങ്ങു മധുരനാഥനയജ ഗ്ഗദിശൻ മധുകൊടഭമദമഥന നാരായണൻമ ധുരഭ്രതിയൊടുമവനിയിൽ അരചന്മാരായുള്ള ക്കരഥന്മാരെയെല്ലാമ്രതി വരുത്തുവൻദിന ന്നവൻ ചരണസരസിജംഷശരണമെന്നുനണ്ണി ച്ചർ തിഷിക്കുന്ന ആളിൽ കരുതിയും ചരിതംചൊല്ലി ക്കൊണ്ടു മതിനെകൊച്ചുകൊണ്ടു പെരികടത്തി ത്തുണ്ടവങ്കെല്ലാം ജനനമരണമമ്മരിയഭൂവെ ന്തിക്കും ജ്ജഗദാനന്ദൻ ശ്രീ പരമാത്മാകലിദൊ ക്ഷ്ണതാലുണ്ടാം ക്ലേശങ്ങളെല്ലാം കളഞ്ഞുവരഗതി വരുത്തുവാൻ നളിനശരരിപുനളിനഭവനളിനമുഖി രിപുമുഖസുരന്മാരും നളിനാങ്ഘികൾ തൊഴുതുസ്തു ക്കയൊഴാന്നരനായവനീസങ്കടംതീർപ്പാൻ അളവി ല്ലാതെ യുള്ള കഴികളിനിയുന്തികളുമായിവണ്ണം ചൊ ല്ലുകിതില്ലെന്നുകഴികളുമായിവണ്ണന്തന്നെ പാവകപ്പൊ യ്കയിൽ കഴികതെന്നാലും ഞാൻ ചെറുതു പറഞ്ഞി ടാം തുളസിമാലപൂണ്ട സുന്ദരൻ തദാത്മജൻ ബിഭ ത്സായുകത്തുക വിചിത്രമൊക്കത്തെറ്റും യജ്ഞഭൂമി കൾക്കൊരുസങ്കടംവരാഹ്ലാറനകിനിർത്തലനവരു മായിവാഴുന്ന ഗുഹത്തിൽ കർണ്ണപുത്രൻ രക്തൻ വീരന്നുളദിക്കുമ്പൊൾ വെട്ടന്നു പാഞ്ഞുചെന്നു വൃത്താന്തമറിയിച്ചവൻ നിക്കറനാകുമശ്വാസ്ഥാമാ വുചെയ്തതെല്ലാം കണ്ടുമെന്തെറായെന്നെ ചൊ ൽ വീതെനിക്കിപ്പൊൾ-വൃക്ഷദൂല്ലനും ധ്രുവമാത്മ ജാപുത്രന്മാർ മൌട്ടോഴിയാഞെക്കുള്ളശേഷിച്ച പടയൊടുംവെച്ചുപൊക്കീതന്നൂക്കെന്നവനൊ ന്നവനും ദുഷ്ടനാശനൻ നുള്ളിപ്പൊളിച്ചുപെ രംതുണ്ടൻ യജ്ഞഭൂമികളെണ്ടാമ്പാമ്പൊലിതന്നു മപ്പൊൾ ഉന്മുകം ചെവികളിൽ പൂക്കതുപൊലെകെ പൂസങ്കെഹത്തൊടുഭൂമിതന്നിൽ വിണുതുപിന്നെ നിട്ടാലങ്കള്ളിത്തമ്പൻമഴുത്ത ശൊകാതിപ്പൻ തങ്ങ ളിലാഴള്ളീരിച്ചതിങ്ങിനെവെദത്തൊടും പൊങ്ങി നന്മദത്തെടക്കരഞ്ഞാ തൊല്ലുന്നതം. തലമു ത്തൊഴിച്ചുകൊണ്ടു)റച്ചുപറഞ്ചവില്യം നിലയതവി ണ്ണക്കരഞ്ഞുതുമ്പുപിരഞ്ചുപൊക്കി) അല്ലലൊ ലപ്പുതുടൻ ധമനന്ദനനൊടു ചൊല്ലി) നന്മദന്മൊ ചാപമിങ്ങിനെ വന്നതല്ലൊമക്കളെ കൂടൽ കിരന്നു ഒള്ളതു പിരത്താൻ പുംഖത്തിനൊ ത്തവന്ത്ര മാക്കിനാരെന്തെങ്കിലും സൗദര നയ്യമെൻ ദസ്യുതന്മരെയും കൊന്ന ദ്രുസ്യരായല്ല ത്തന്നെക്കൊല്ലെണ്ടിന്നുതന്നെ അല്ലായ്കിലി ന്നിപ്പൊൾഞാൻ മരിച്ചിട്ടുണ്ടെണ്ടില്ലസം ശയമെന്നുകെയ്യുയ്യ്ഞ്ജഞാനന്ദൻ. പല്ലാത്തവ ചനങ്ങപ ചൊല്ലാതനമുക്കെന്മൽ പൊല്ലാ തഫലം വരുമൊല്ലതകാഴ്ചം ചെയങ്കൽ. വെടിച്ച വനംപുക്കെറെ രാക്ഷസുതന്തന്നെ അട്ടിന്നു ൽക്കണ്ടുകിട്ടാക്കണ്ടാലും കൊന്നുകൂടാ ശത്രുക്ക ൾക്കഞ്ചാലവർ യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചിതിന്നീനിശൊ