Mahabharatam Kilippattu p6.3

p6.3

നിശിതതരശിഖഗണമുത്തുഗുരുവരൂഷീണെ ാന്നിക്കാരുണനാക്കിപ്രയൊഗിച്ചതയ്യൊഹരൊഹ ര വരദ ശിവഗിരി ശദുരിതഹര ശങ്കരഹാവാനി നച്ചതതിമൊഹള്ളിയമിതു ഇതപയമ്മിതില്ലുറിത മാരുതന്തുമായവങ്ങളൊപ്പഞാനെന്നെർതിരിക്കെണ്ട ഫല്ഗുനൻ അതികരുണമസുരകുലഹരണന്നൂതചെ യ്തു താനായുധം വെച്ചുതെരിൽ കിടന്നീടിനൻ ജഗദുദയഭരണപരിഹരണബഹുലീലയുംചെ ങ്കാശ്രികിൽ പള്ളികൊള്ളുന്ന നാഥനും താലമാലി ന്തരുതന്തരു ചപലതകൾ അരുവതികുരുക്കൾപമെ ചെയ്കയില്ലിതില്ലൈതഞ്ചെത്തന്നചിന്തിച്ചിരിക്കൈപ കലമതിനനല്ലതല്ലൊന്നൊനിനക്കു ദുൎഗ്ഗീൎത്തിയു ണ്ടാകിവരും-ഫലമതിന്നുനരകമൊരുഗതി പരി ക്കില്ലെടോ-പാൎത്ഥിവന്നിങ്ങായുധം വെടിഞ്ഞിട്ടു ന്നാൽ പരമപുരുഷന്മതിനാപരിചോടരുളിടു ന്നൻപാൎത്ഥനദ്ധ്യാത്മമായുള്ളതൈയ്യത്രെ-ഹി മലനജ്ജനഖിലജ്ജഗദധിപനത്ഥിനൻ വിശ്വ സിദ്ധിപ്പവൻവിശ്വരൂപത്തെയും ത്രിഭുവനവുമുമ്പു രസുരമനുജ്ജവുജ്ജങ്ഗമജ്ജഗദനുജ്ജവത്ത്യുഖമ്പ ഹലഭൂതവൃത്താന്തവും ബഹുചരണ ബഹുവദന ബഹുകരജ്ജാലവും വിസ്മയത്തെജ്ജകണ്ടിതെന്ന ജ്ജുനൻ-ഭയമൊടവനതനൊവ്വൊരുതൊരുതൊരൊ നമസ്ക്കരിച്ചഭയമരുളെന്നുക്കൂപ്പിസ്തുതിച്ചിതൻ കുരുക്കുലജ്ജഭയമൊഴിക്കൊരു സമരെപ്പണി കു ന്നൊന്നിടൊലാകണ്ടതെല്ലാംഹരി മധുമഥനനമ രവരസുതനൊന്നുവേണ്ടമക്കി മായാപ്രഭാവമുണ്ണി ങ്ങുംപ്രകാരമുടൻഉഴിയതൂങ്ങിനമൊരുമുഖമൊല രിഷത്വകയാലൊതിനാർ-ഗീതയെന്നാദരൽജ്ഞ ജ്ഞികൾഅരുൾചെയ്തുചപലതകുഭിലകലക്ക തുഞങ്ങൾക്കുനൻ പെറിന്നായി നിപ്പേഴുത്തിടുന്നെ ൻ-അമലഹമതിഭയദമരുതുമമ ചൊല്ലുവാനമ്പു ക്കൊണ്ടു മറച്ചിടിനാംബരം. അഥ വിജയനൂത പൊഴുമ ശരയൂഗവും തൊടുത്താലാഢ്യ വാദവ്രീ വാദ്രാം പ്രയൊഗിച്ചാൻ. കരികളെഴുകളിടെകഥ രഥികളെഴുകളിടെയും കാലാൾക്കകാലെളുമശ്ചതി നഞ്ചവും തിജ്ജസദ്ദൃശബല സഹിതജ്ജനഘടന ചെതസാനിതികൊണ്ടെൻറുമൊന്നതാലെകി തും ഗഗനമതിലമരവരർ വിരവൊടുനിറഞ്ഞുതെ ഗന്ധവ്വ സിദ്ധവിദ്യാധരൌഘമദിയും നരപതികളെ തുമ്പത്ത തെങ്ങതൊമരിക്കയും നാണനദികളെന്നു വന്നു വരിക്കയും.