Mahabharatam Kilippattu p6.7

p6.7

ദ്രുപദസുതനൊടുപൊരുതതിന്നശല്യാനു ജൻ-തെർക്കുഞ്ഞാനതിനാലുയുദ്ധമുടൻ-ക്ഷ്വി ഡനതിചതുരനവനൊടുവൊരുതപ്പൂടൻകൊന്നി തുശല്യാനുജന്തന്നെയന്നെരംവൃഥക്ഷുമൊരുപരി ഭവവുമകതളിരിൽവാച്ചൊരുദ്ധീരനാംശല്യരുപ്പൂത്വ ടയ്യുമായി- കരതളിിലൊരുഗദയുമേന്തിനൊടെടു ത്തുടങ്കാറ്ററിങ്ങകന്നമച്ചുതാൻകടൽപൊലെ-പട മുഴയപടമിനൊഴുകിനമൊട്ടൊള്ളുടൻകാലപുര ത്തിന്നയച്ചാൻകരികളെ- പടനടുവിലതിനൊരു പവനതനയനെയപരാലർകണ്ടുപെടിച്ചുകണ്ടി ടിനാർകുരുനൃപതിവരതനയനവരഞ്ജന്മാരുമായി ക്കുറെറനപ്പൊലെയെടുത്താറുന്തന്നെരം-ബലമൂടയപ വനസുതനിനുതെരെറിനാൻ-വെയ്ക്കൂതുടങ്ങിന ൻബാണഗണമെവൻ കൊപ്പുമെയൊടുപൊരുതങ്ങരു പതിസഹജന്മാരെയുംകൊന്നവൻ-പതിന്നാലുപെ രെയുംമറുതിനാല്തുരഗകരിരഥികൾന്നൂറങ്ങുക്ക ണ്ടിടുനാഥൻഭഗദത്തനെ തടുത്തീടിനാൻ-പവന സുതവുശ്ശിശിതശരനിരകൾകൊണ്ടയപാർത്തപ്പ ടൊക്കച്ചനാൽത്തുത്തീടിനാൻമൃതലെകൾനടുവിലട ൽവെരുവതിനപ്പക്കവൻശായങ്ങൾകൊണ്ടുപെയ്തു ചെക്കൊഴുക്കീടിനാൽ പരവശതയൊടു പടയുമിള കിനടകൊണ്ടു തെ പാർത്ഥിവേന്ദ്രൻ ഭഗദത്തനു മ്മോടീനാൽ-മുസലധരകരികൾ പല വെട്ടുപൊട്ടി ത്തുടൻമുള്ളറ്റു വാങ്ങി സുയോധനസൈന്യവും സു ഷ്ഠദനജസഹിതയമതനയനും സൈന്യവും സൂഷ്ഠ മ്മുദത്തൊടൊന്നൈകനിലയും പുക്കാർ-അവഞ്ജയ ര്യമനുജജനമരണവും ചൊല്ലി നാനാത്മനായ്കി ട്ടീഷ്ണരൊടന്നു സുയോധനൻ നദിമകനുമതിന്നു കുരുപതിയൊടു ചൊല്ലിനാനാന്നാക്കിൽ പടന മുക്കൊന്നഷെ-സകലജഗദവനവരനവിദൂതനാ ശനൻ സാക്ഷാൽജ്ജഗന്മയനായ നാരായണൻ പകലിരവുതുണയതിലുണ്ടു സുയോധനപാ ണ്ഡവന്മാക്കെ ജയം വരുനിണ്ണയം-പരദനജ്ജന ബ്ബിലജ്ജന ഹൃദിമരുവുമീശ്വരൻ വാസുദേവന്തെ ന്ന പണ്ണിക്കനീതാന്നും-യമതനയനവനിയൊരുപാ തിക്കും നൽകി നീ പൈമ്മെ സുഖിച്ചു വസിക്കാവീണ ങ്ങാതെ-അനനയമൊടു ശുഭ്രദ്ദമതിപതിന്നുചൊ ന്ന ചെതാദിത്യദൈവനുദിച്ചാനതുപൊന്നു-പലമല ക്കളൊത്തുമ്മൊലു മലകളൊഴുപെരുവരുതിൻ പറ ഞ്ഞെപ്പും വണ്ണമൊരിതഞ്ചാംദിനം-പരുന്തനു ചരിതനഥരഥമത നടത്തിനാൻ പാർത്ഥന്നുദ്ദിഷ്ട രൊടൊത്തു തൃത്തീടിനാൻ മുസലശരപതിപല വരപ രഘുമുഖമായുധം പാഷിപന്മാതുടങ്ങിത്തുടങ്ങി x ന്നാർ.