Smrititattva 2.p1.5

2.p1.5

punaḥ| dātāro no'bhivarddhantāmannañcevetyudīrayet” iti paṭhitaṃ
tataśca śākhiviśeṣe etādṛśakrama karmmaṇi prāṅmukhatvaṃ na tu
gobhilādyuktakarmmaṇi ataeva pitṛdayitādāvāśīḥprārthane
prāṅmukhatvaṃ nābhihitam
kuśāgreṇa visarjanamāha matsyapurāṇaṃ “vāje vāje iti
japan kuśāgreṇa visarjayet” | tatra śrāddhottarakāle devalaḥ
“nirvṛtte pitṛmedhetu dīpaṃ pracchādya pāṇinā | ācamya pāṇī
prakṣālya jñātīn śeṣeṇa bhojayet || tato jñātiṣu bhukteṣu svān
bhṛtyānapi bhojayet| paścāt svayañca patnī ca śrāddhaśeṣamudāharet”
nirvṛtte vāmadevyagānānte pracchādyācchādyeti pārijātagaṇḍeśvarau | na tu nirvāpaṇam| dīrpanirvāpaṇāt puṃsaḥ kūṣmāṇḍachedanāt striyāḥ| acireṇaiva kālena vaṃśanāśo bhavet
dhruvam”|| iti navyavarddhamānadhṛtāt | “dīrpanirvāpako'ndhaḥ
syāt” iti vacanācca | udāharet abhyavaharet | eṣa ca
rāgaprāptatvānna vidhiḥ kintu śrāddhāṅgatvena niyamavidhiḥ | tathā
ca śrāddhaśeṣamupakramyāpastambaḥ | “sarvvasmāt grāsāvarārddhamaśnīyāt” iti grāsāvarārddhaṃ grāsa eva avarārddhaṃ nikṛṣṭa koṭiryasya
tattathā| aniyamatve sarvvasmāditi śrāddhaśeṣaviśeṣaṇaṃ vyarthaṃ
syāt | vyaktaṃ śivarahasye | “śrāddhaṃ kṛtvā tu yaḥ śeṣaṃ nānnamaśnāti mandadhīḥ| lobhānmohādbhayādvāpi tasya rtāddhaphalaṃ
bhavet”|| lobhāddravyāntarasyeti śeṣaḥ | atra lobhādityabhidhānāt vaidhopavāsā dau na niyamaḥ | evañca “yatkiñcit pacyate
gehe bhakṣyaṃ bhojyamathāpivā | anivedya na bhuñjīta piṇḍamūle
kathañcana” || iti śaṅkhoktaṃ na śeṣetarabhojanavyāvarttakaṃ kintu