Akananuru 102

102

உளைமான் துப்பின், ஓங்குதினைப் பெரும்புனத்துக்
கழுதில் கானவன் பிழிமகிழ்ந்து வதிந்தென,
உரைத்த சந்தின் ஊரல் இருங்கதுப்பு
ஐதுவரல் அசைவளி ஆற்றக், கைபெயரா
ஒலியல் வார்மயிர் உளரினள், கொடிச்சி
பெருவரை மருங்கிற் குறிஞ்சி பாடக்
குரலும் கொள்ளாது, நிலையினும் பெயராது
படாஅப் பைங்கண் பாடுபெற்று, ஒய்யென
மறம்புகல் மழ களிறு உறங்கும் நாடன்;
ஆர மார்பின் வரிஞிமிறு ஆர்ப்பத்,
தாரன் கண்ணியன், எஃகுடை வலத்தன்,
காவலர் அறிதல் ஓம்பிப், பையென
வீழாக் கதவம் அசையினன் புகுதந்து,
உயங்குபடர் அகலம் முயங்கித், தோள்மணந்து
இன்சொல் அளைஇப், பெயர்ந்தனன் - தோழி!-
இன்றுஎவன் கொல்லோ கண்டிகும் - மற்றுஅவன்
நல்கா மையின் அம்பல் ஆகி,
ஒருங்குவந்து உவக்கும் பண்பின்
இருஞ்சூழ் ஓதி ஒண்நுதற் பசப்பே!

In the vast, tall millet field rich in wild horses,
the mountain hunter, joyful with toddy, sleeps in his loft;
while the gentle wafting breeze dries her dark thick tresses,
smeared with ground sandalwood, without shifting her hand,
she combs her thick, long hair, the mountain girl,
and sings the kuriñci tune beside the high mountain;
neither taking his voice nor stirring from his stand,
his ever-unblinking green eyes receiving sleep, swiftly
the fierce young bull elephant falls asleep in his land;
with bees humming on the garland across his chest,
wearing a garland and head-wreath, weapon in his right hand,
careful to escape the watchmen's notice, gently
pushing the unlatched door, he entered,
embraced my chest filled with languishing yearning, wedded my shoulders,
mingled sweet words with me, and departed, my friend! —
What can it be today that I see — that through his lack of grace,
becoming village whisper, together arriving
and rejoicing, this pallor on the bright forehead
of her with thick braided hair?