Akananuru 106

106

எரிஅகைந் தன்ன தாமரைப் பழனத்துப்,
பொரிஅகைந் தன்ன பொங்குபல் சிறுமீன்,
வெறிகொள் பாசடை, உணீஇயர், பைப்பயப்
பறைதபு முதுசிரல் அசைபுவந்து இருக்கும்
துறைகேழ் ஊரன் பெண்டுதன், கொழுநனை
நம்மொடு புலக்கும் என்ப - நாம்அது
செய்யாம் ஆயினும் உய்யா மையின்,
செறிதொடி தெளிர்ப்ப வீசிச், சிறிதுஅவண்
உலமந்து வருகம் சென்மோ - தோழி!-
ஒளிறுவாட் டானைக் கொற்றச் செழியன்
வெளிறுஇல் கற்பின் மண்டுஅமர் அடுதொறும்
களிறுபெறு வல்சிப் பாணன் எறியும்
தண்ணுமை கண்ணின் அலைஇயர், தன் வயிறே!

In the fields of lotuses glowing like kindled fire, / to feed on the teeming small fish leaping like popped grain / on the fragrant green leaves, softly, softly / an old kingfisher that has lost its wings sits waiting / by the ford in the town of our lord. His wife, they say, / sulks with her husband because of us. Though we / did no such thing, we are not free from blame. / Let us go there, shaking our tight bangles to tinkle, / and walk around for a little while, my friend! / May her belly be beaten like the eye of the taṇṇumai drum / beaten by the bard receiving male elephants as food / whenever the victorious Ceḻiyaṉ, with his army of gleaming swords, / slaughters in fierce battle of flawless honor!