Akananuru 11

11

வானம் ஊர்ந்த வயங்கொளி மண்டிலம்
நெருப்பெனச் சிவந்த உருப்பவிர் அங்காட்டு,
இலையில மலர்ந்த முகையில் இலவம்
கலிகொள் ஆயம் மலிபுதொகுபு எடுத்த
அஞ்சுடர் நெடுங்கொடி பொற்பத் தோன்றி,
கயந்துகள் ஆகிய பயம்தபு கானம்
எம்மொடு கழிந்தனர் ஆயின், கம்மென,
வம்புவிரித் தன்ன பொங்குமணற் கானயாற்றுப்,
படுசினை தாழ்ந்த பயிலிணர் எக்கர்,
மெய்புகுவு அன்ன கைகவர் முயக்கம்
அவரும் பெறுகுவர் மன்னே! நயவர,
நீர்வார் நிகர்மலர் கடுப்ப, ஓ மறந்து
அறுகுளம் நிறைக்குந போல, அல்கலும்
அழுதல் மேவல வாகிப்
பழிதீர் கண்ணும் படுகுவ மன்னே!

In the wide forest shimmering with heat, red like fire,
where the sun of shining radiance ascends the sky,
the leafless silk-cotton trees in budless bloom
appear splendid, like tall banners of lovely flame
lifted and gathered in abundance by a bustling troupe;
in that wilderness bereft of yield, where pools have turned to dust,
had he crossed along with me,
then on the swelling sands of the jungle river, spread like an unstitched garment,
on the dune beneath drooping branches dense with clusters of flowers,
he too would surely have gained
a close embrace that feels like entering each other's body!
And these faultless eyes, which now continuously weep
without ceasing, as though filling dry tanks
like matched blossoms overflowing with water,
would also have found sleep!