Akananuru 12

12

யாயே, கண்ணினும் கடுங் காதலளே
எந்தையும், நிலன்உரப் பொறாஅன்; 'சீறுடி சிவப்ப,
எவன், இல! குறுமகள்! இயங்குதி! என்னும்;'
யாமே, பிரிவு இன்று இயைந்த துவரா நட்பின்,
இருதலைப் புள்ளின் ஓர் உயிரம்மே;
ஏனல்அம் காவலர் ஆனாது ஆர்த்தொறும்
கிளிவிளி பயிற்றும் வெளில்ஆடு பெருஞ்சினை
விழுக்கோட் பலவின் பழுப்பயம் கொண்மார்,
குறவர் ஊன்றிய குரம்பை புதைய,
வேங்கை தாஅய தேம்பாய் தோற்றம்
புலிசெத்து, வெரீஇய புகர்முக வேழம்,
மழைபடு சிலம்பில் கழைபடப் பெயரும்
நல்வரை நாட! நீ வரின்,
மெல்லியல் ஓரும் தான் வாழலளே

My mother loves her more fiercely than her own eyes;
my father cannot bear her feet touching the ground, and cries,
'Why, simple young daughter, do you walk until your tiny feet redden?'
And we two, in unbroken, constant friendship never parting,
are like a single life in a two-headed bird;
O lord of the good mountain land, where spotted-faced bull elephants,
mistaking for a tiger the sight dripping with honey
of fallen kino flowers burying the huts planted by the hillmen
who came to gather the ripe fruit from jackfruit trees of heavy yield
with large branches where flying squirrels play and mimic the parrot-calls
as the guardians of millet fields shout unceasingly,
flee in fright, crushing the bamboos on the cloud-capped slopes!
If you come [by night],
this gentle girl surely will not live.