Akananuru 125

125

அரம்போழ் அவ்வளை தோள்நிலை நெகிழ,
நிரம்பா வாழ்க்கை நேர்தல் வேண்டி-
ஈர்ங்காழ் அன்ன அரும்புமுதிர் ஈங்கை
ஆலி யன்ன வால்வீ தாஅய்
வைவால் ஓதி மையணல் ஏய்ப்பத்
தாதுஉறு குவளைப் போதுபணி அவிழப்,
படாஅப் பைங்கண் பாவடிக் கயவாய்க்
கடாஅம் மாறிய யானை போலப்,
பெய்துவறிது ஆகிய பொங்குசெலற் கொண்மூ
மைதோய் விசும்பின் மாதிரத்து உழிதரப்,
.10
பனிஅடூஉ நின்ற பானாட் கங்குல்
தனியோர் மதுகை தூக்காய், தண்ணென,
முனிய அலைத்தி, முரண்இல் காலை;
கைதொழு மரபின் கடவுள் சான்ற
செய்வினை மருங்கிற் சென்றோர் வல்வரின்
விரியுளைப் பொலிந்த பரியுடை நன்மான்
வெருவரு தானையொடு வேண்டுபுலத்து இறுத்த
பெருவளக் கரிகால் முன்னிலைச் செல்லார்,
சூடா வாகைப் பறந்தலை, ஆடுபெற
ஒன்பது குடையும் நன்பகல் ஒழித்த
பீடில் மன்னர் போல,
ஓடுவை மன்னால் - வாடை!- நீ எமக்கே.

So that the beautiful, saw-cut bangles slip down my arms,
wishing to put an end to an unfulfilled life—
while white blossoms like hail scatter from the mature buds of the īṅkai,
resembling cold, wet seeds,
and pollen-laden blue water lilies open in the dews
to resemble the dark, soft-bearded faces of black-tailed chameleons,
and clouds of swift movement, emptied after raining,
wander through the sky touched with dark haze
like elephants that cease their must, with broad-soled feet, wide mouths, and red, sleepless eyes—
at the dead of midnight when cold frost settles,
without weighing the endurance of solitary folk, you afflict us
coldly and tormentingly, O north wind, at a time when we have no strength!
If he who went in search of wealth through righteous deeds
fit for gods whom hands revere should swiftly return,
you would run away from us,
just like those honorless kings who abandoned nine parasols in broad daylight,
giving victory [to their foe] on the battlefield without wearing the vākai garland,
unable to stand before Karikālaṉ of vast glory,
who encamped on desired lands with horsemen of flowing manes and a dreadful army!