Akananuru 124

124

'நன்கலம் களிற்றொடு நண்ணார் ஏந்தி,
வந்துதிறை கொடுத்து, வணங்கினர், வழிமொழிந்து
'சென்றீக' என்ப ஆயின், வேந்தனும்
நிலம் வகுந்துறாஅ ஈண்டிய தானையொடு
இன்றே புகுதல் வாய்வது; நன்றே,
மாட மாண்நகர்ப் பாடமை சேக்கைத்
துனிதீர் கொள்கைநம் காதலி இனிதுறப்,
பாசறை வருத்தம் வீட, நீயும்-
மின்னுநிமிர்ந் தன்ன பொன்னியற் புனைபடைக்,
கொய்சுவல் புரவிக், கைகவர் வயங்குபரி
வண்பெயற்கு அவிழ்ந்த பைங்கொடி முல்லை
வீகமழ் நெடுவழி ஊதுவண் டிரிய,
காலை எய்தக், கடவு மதி - மாலை
அந்திக் காவலர் அம்பணை இமிழ்இசை
அரமிய வியலகத்து இயம்பும்
நிரைநிலை ஞாயில் நெடுமதில் ஊரே.

“If our foes bring fine ornaments and bull elephants,
come paying tribute, bowing down, and speak in submission, saying, ‘Depart!’
it is certain the king will enter [the city] this very day
with his gathered army that divides the earth.
It is well: so that our beloved, of faultless character, may rest happily
upon the well-made couch in the storied, magnificent palace,
and so the weariness of the camp may depart from you—
urge on your chariot, harness-steered, with swiftly galloping steeds of clipped manes
and golden gear that flashes like lightning,
scattering the humming bees on the long pathway smelling of blossoms,
where the fresh jasmine vines have unfurled in the generous rain,
so that you reach by dawn
the town with high walls and rows of battlements,
where on the broad open terraces resounds the sweet music of horns
blown by the twilight watchmen in the evening!”