Akananuru 127

127

இலங்குவளை நெகிழச் சாஅய், அல்கலும்,
கலங்கஞர் உழந்து, நாம்இவண் ஒழிய
வலம்படு முரசின் சேர லாதன்
முந்நீர் ஓட்டிக் கடம்புஅறுத்து, இமயத்து
முன்னோர் மருள வணங்குவிற் பொறித்து,
நன்னகர் மாந்தை முற்றத்து ஒன்னார்
பணிதிறை தந்த பாடுசால் நன்கலம்
பொன்செய் பாவை வயிரமொடு ஆம்பல்
ஒன்றுவாய் நிறையக் குவைஇ, அன்றவண்
நிலம்தினத் துறந்த நிதியத்து அன்ன,
ஒருநாள் ஒருபகற் பெறினும், வழிநாள்
தங்கலர் - வாழி, தோழி!- செங்கோற்
கருங்கால் மராஅத்து வாஅல் மெல்இணர்ச்
சுரிந்துவணர் பித்தை பொலியச் சூடிக்,
கல்லா மழவர் வில்லிடம் தழீஇ,
வருநர்ப் பார்க்கும் வெருவரு கவலை
மொழிபெயர் தேஎத்தர் ஆயினும்,
பழிதீர் காதலர் சென்ற நாட்டே.

While our shining bangles slip and we languish every day,
suffering confounding sorrow, left behind here—
even if he were to receive for a single day, for a single daylight time,
the treasure like that which was abandoned for the earth to consume on that day,
when, heaped to the brim of one āmpal measure,
golden statues and diamonds were offered as glorious fine jewels
in humble tribute by his enemies upon the courtyard of the fine city of Māntai
belonging to Cēralātaṉ of victorious drums,
who drove [his foes] into the sea, cut down their kaṭampu tree, and carved his bent bow
upon the Himālayas to the wonder of the ancients—
he would not linger on the following day—may you live, my friend!—
in that land gone to by our blameless lover,
though it be in a region of a different tongue,
where unlettered Maḻavar holding their bows
watch for travellers at frightening crossroads,
their curled, curved tufts splendidly adorned with
the pure, soft clusters of the red-stemmed, black-trunked bur-flower tree.