Akananuru 128

128

மன்றுபா டவிந்து மனைமடிந் தன்றே;
கொன்றோ ரன்ன கொடுமையோ டின்றே
யாமம் கொளவரின் கனைஇக், காமங்
கடலிலும் உரைஇக், கரைபொழி யும்மே
எவன்கொல்- வாழி, தோழி!- மயங்கி
இன்னம் ஆகவும், நன்னர் நெஞ்சம்
என்னொடும் நின்னொடும் சூழாது, கைம்மிக்கு,
இறும்புபட்டு இருளிய இட்டருஞ் சிலம்பிற்
குறுஞ்சுனைக் குவளை வண்டுபடச் சூடிக்,
கான நாடன் வரூஉம், யானைக்
கயிற்றுப்புறத் தன்ன, கன்மிசைச் சிறுநெறி,
மாரி வானந் தலைஇ நீர்வார்பு,
இட்டருங் கண்ண படுகுழி இயவின்,
இருளிடை மிதிப்புழி நோக்கி, அவர்
தளர்அடி தாங்கிய சென்றது, இன்றே?

The village assembly ground is quieted; homes are asleep.
Tonight, arriving with the cruelty of those who have killed,
as the dead of night approaches, lust increases,
surging beyond an ocean and overflowing its shores.
Why is it—may you live, my friend!—that, though I am bewildered
and in such a state, my good heart, taking matters into its own hands
without consulting either me or you,
has gone tonight to support his faltering steps,
watching the places where he treads in the dark,
upon the small path over the rocks, resembling an elephant's rope-bound back,
where the lord of the wilderness comes, insect-swarmed blue water lilies
from small hill pools adorning his head,
along the narrow, difficult mountain slope darkened by thickets,
where rain poured from the sky and water flows down in a trail of deep, dangerous clefts?