Akananuru 144

144

"வருதும்" என்ற நாளும் பொய்த்தன;
அரியேர் உண்கண் நீரும் நில்லா;
தண்கார்க்கு ஈன்ற பைங்கொடி முல்லை
வைவாய் வான்முகை அவிழ்ந்த கோதை
பெய்வனப்பு இழந்த கதுப்பும் உள்ளார்,
அருள்கண் மாறலோ மாறுக- அந்தில்
அறன்அஞ் சலரே!- ஆயிழை! நமர்' எனச்
சிறிய சொல்லிப் பெரிய புலப்பினும்,
பனிபடு நறுந்தார் குழைய, நம்மொடு,
துனிதீர் முயக்கம் பெற்றோள் போல
உவக்குநள்- வாழிய, நெஞ்சே!- விசும்பின்
ஏறெழுந்து முழங்கினும் மாறெழுந்து சிலைக்கும்
கடாஅ யானை கொட்கும் பாசறைப்,
பார்வேட்டு எழுந்த மள்ளர் கையதை
கூர்வாட் குவிமுகஞ் சிதைய நூறி
மானடி மருங்கில் பெயர்த்த குருதி
வான மீனின் வயின்வயின் இமைப்ப,
அமரோர்த்து, அட்ட செல்வம்
தமர்விரைந்து உரைப்பக் கேட்கும் ஞான்றே.

"The day he promised, 'We will return,' has proven false;
water will not cease from eyes lined with kohl, beautiful with red streaks;
he does not even think of hair that has lost the beauty of being adorned
with a garland of sharp-tipped, white buds blossoming from green jasmine vines
born to the cool rainy season;
let his merciful grace turn away if it turns—in that place
he does not fear unrighteousness! O lady of choice jewels! Our man!"
Even if she utters such few words and shows great sulking,
she will rejoice—long may you live, my heart!—
just like one who has won our distress-clearing embrace,
so that his fragrant garland, laden with dew, is crushed,
on the day she hears her kinsmen hasten to tell
of the wealth won by slaying in war,
where in the military camp where musth elephants wander—
roaring back in defiance even when thunder rises in the sky—
he crushed to ruin the pointed tips of sharp swords in the hands of warriors
who rose up coveting the land,
while blood dripping on the hoof-prints of horses
gleamed here and there like stars in the sky.