Akananuru 143

143

செய்வினைப் பிரிதல் எண்ணிக், கைம்மிகக்
காடுகவின் ஒழியக் கடுங்கதிர் தெறுதலின்,
நீடுசினை வறிய வாக, ஒல்லென
வாடுபல் அகலிலை கோடைக்கு ஒய்யும்
தேக்கு அமல் அடுக்கத்து ஆங்கண் மேக்கெழுபு
முளிஅரிற் பிறந்த வளிவளர் கூர்எரிச்
சுடர்நிமிர் நெடுங்கொடி விடர்முகை முழங்கும்
'வெம்மலை அருஞ்சுரம் நீந்தி - ஐய!
சேறும்' என்ற சிறுசொற்கு... இவட்கே,
வசைஇல் வெம்போர் வானவன் மறவன்
நசையின் வாழ்நர்க்கு நன்கலஞ் சுரக்கும்,
பொய்யா வாய்வாள், புனைகழல் பிட்டன்
மைதவழ் உயர்சிமைக் குதிரைக் கவாஅன்
அகல்அறை நெடுஞ்சுனை, துவலையின் மலர்ந்த
தண்கமழ் நீலம் போலக்,
கண்பனி கலுழ்ந்தன; நோகோ யானே.

Thinking of leaving to perform your duties, as the fierce rays burn
so that the forest's beauty is utterly destroyed,
and the long branches become bare while many withered, broad leaves
are carried off noisily by the summer wind,
on the hillsides dense with teak, climbing upwards,
the soaring, tall banner-like flame of the sharp fire fed by wind
born from dried brush roars inside the mountain clefts:
at just your brief word, "Lord, we shall traverse
the arduous wasteland of the hot mountain!",
her eyes wept cold tears, like the cool, fragrant blue water lily
flowering from water-drops in the deep pool on the broad rock
on the slope of the cloud-crested Kutirai mountain of Pittaṉ,
who wears crafted anklets, has an unfailing, true sword,
and lavishes fine jewels upon those living in hope,
the flawless warrior of the Cēra king of fierce battles;
and I am filled with grief!