Akananuru 146

146

வலிமிகு முன்பின் அண்ணல் ஏஎறு
பனிமலர்ப் பொய்கைப் பகல்செல மறுகி
மடக்கண் எருமை மாண்நாகு தழீஇ,
படப்பை நண்ணிப், பழனத்து அல்கும்
கலிமகிழ் ஊரன் ஒலிமணி நெடுந்தேர்
ஒள்ளிமழை மகளிர் சேரிப், பல்நாள்
இயங்கல் ஆனாது ஆயின்; வயங்கிழை
யார்கொல் அனியள் தானே- எம்போல்
மாயப் பரத்தன் வாய்மொழி நம்பி
வளிபொரத் துயல்வரும் தளிபொழி மலரின்
கண்பனி ஆகத்து உறைப்பக், கண் பசந்து
ஆயமும் அயலும் மருளத்,
தாயோம்பு ஆய்நலம் வேண்டா தோளோ?

A noble bull of surpassing strength,
after roaming all day long in the cool, flower-filled pond,
embraces the splendid young heifer of soft-eyed buffaloes,
approaches the garden, and stays in the wetland field—
such is the lord of the loud, joyous town;
if his tall chariot with chiming bells
never ceases to move for many days in the quarter of women of brilliant jewel-sheen,
who can she be, that well-jeweled woman?
Like us, believing the true words of a deceitful playboy,
with tears dropping onto her breast like rain poured on blossoms swaying as wind strikes them,
eyes pale yellow, so that her companions and neighbours are bewildered,
did she lose those arms which rejected the choice beauty nurtured by her mother?