Akananuru 147

147

ஓங்குமலைச் சிலம்பில் பிடவுடன் மலர்ந்த
வேங்கை வெறித்தழை வேறுவகுத் தன்னை
ஊன்பொதி அவிழாக் கோட்டுகிர்க் குருளை
மூன்றுடன் ஈன்ற முடங்கர் நிழத்த,
துறுகல் விடரளைப் பிணவுபசி கூர்ந்தெனப்,
பொறிகிளர் உழுவைப் போழ்வாய் ஏற்றை
அறுகோட்டு உழைமான் ஆண்குரல் ஓர்க்கும்
நெறிபடு கவலை நிரம்பா நீளிடை,
வெள்ளி வீதியைப் போல நன்றும்
செலவு அயர்ந் திசினால் யானே; பல புலந்து,
உண்ணா உயக்கமொடு உயிர்செலச் சா அய்,
தோளும் தொல்கவின் தொலைய, நாளும்
பிரிந்தோர் பெயர்வுக்கு இரங்கி,
மருந்துபிறிது இன்மையின், இருந்துவினை இலனே!

Like fresh, fragrant sprigs of kino blossoming along with wild jasmine
on the slope of the high mountain separated and spread out,
her bent teats hung low, having borne three cubs whose claws
within their sheath of flesh were not yet unleashed;
because his mate in the rocky crevice cave was stricken with hunger,
a dot-marked male tiger with sliced mouth
listens intently to the male call of a six-tined stag
in the long, incomplete distance of branching desert paths—
like Veḷḷivītiyār, indeed, I too
longed to set out; deeply grieving,
languishing as life departs from sorrow without eating,
my arms losing their ancient beauty, daily
pining for the return of him who departed,
since there is no other medicine, I sit here without purpose!