Akananuru 151

151

'தம்நயந்து உறைவோர்த் தாங்கித் தாம்நயந்து
இன்னமர் கேளிரொடு ஏமுறக் கெழீஇ,
நகுதல் ஆற்றார் நல்கூர்ந் தோர்!' என,
மிகுபொருள் நினையும் நெஞ்சமொடு அருள்பிறிது
ஆபமன் - வாழி, தோழி ! கால் விரிபு
உறுவளி எறிதொறும் கலங்கிய பொறிவரிக்
கலைமான் தலையின் முதன்முதற் கவர்த்த
கோடலம் கவட்ட குறுங்கால் உழுஞ்சில்
தாறுசினை விளைந்த நெற்றம், ஆடுமகள்
அரிக்கோற் பறையின், ஐயென ஒலிக்கும்
பதுக்கை ஆய செதுக்கை நீழற்,
கள்ளி முள்ளரைப் பொருந்திச் செல்லுநர்க்கு
உறுவது கூறுஞ், சிறுசெந் நாவின்
மணிஓர்த் தன்ன தெண்குரல்
கணிவாய்ப் பல்லிய காடிறந் தோரே!

‘Those who are poor are unable to support
those who love them and live with them, or to rejoice
in joyous union with dear kin whom they cherish!’
Thinking thus of acquiring abundant wealth, your grace turned away—
may you live long, my friend!—
He traversed the forest where, in the shadow of dried bushes heaped as graves,
where dried pods on the branched, short-legged siris tree
forked at its base like the spotted, lined head of a stag,
rattled softly like the pebble-drum of a dancing girl
whenever the violent gusts spread out and blew;
and clinging to the prickly trunk of the cactus, the gecko,
its mouth like a soothsayer’s, foretells the outcome to wayfarers
in a clear voice like the tolling of a small red-tongued bell!