Akananuru 150

150

பின்னுவிட நெறித்த கூந்தலும், பொன்னென
ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கும், வம்புவிடக்
கண்ணுருத்து எழுதரு முலையும் நோக்கி,
'எல்லினை பெரிது' எனப் பன்மாண் கூறிப்
பெருந்தோள் அடைய முயங்கி, நீடு நினைந்து,
அருங்கடிப் படுத்தனள் யாயே; கடுஞ்செலல்
வாட்சுறா வழங்கும் வளைமேய் பெருந்துறைக்,
கனைத்த நெய்தற் கண்போன் மாமலர்
நனைத்த செருந்திப் போதுவாய் அவிழ,
மாலை மணியிதழ் கூம்பக் காலைக்
கள்நாறு காவியொடு தண்ணென் மலருங்
கழியுங், கானலுங் காண்தொறும் பலபுலந்து;
வாரார் கொல்? எனப் பருவரும்-
தார் ஆர் மார்ப! நீ தணந்த ஞான்றே!

Looking at her plaited hair loosening its waves, the gold-like pallor
sprouting on her chest, and her breasts swelling up
to burst her bodice, showing their nipples, [mother] said many times:
‘You have grown up so much!’
Embracing her so that her broad arms met, thinking for a long time,
mother placed her under strict confinement.
In the grand port where curved conchs feed and sword-nosed sharks swiftly roam,
every time she looks upon the backwaters and the littoral woods,
where the dark flower resembling an eye on the dense blue water lily,
the bud of the moist cerunti opens its mouth,
the sapphire petals close at dusk, and in the morning
they open coolly along with the honey-scented blue lotus,
she reproaches many things, distressed: ‘Will he not come?’—
O hero with a garlanded chest, on the day you depart!