Akananuru 153

153

நோகோ யானே; நோதகும் உள்ளம்;
அம்தீங் கிளவி ஆயமொடு கெழீஇப்,
பந்துவழிப் படர்குவள் ஆயினும், நொந்துநனி
வெம்புமன், அளியள் தானே - இனியே,
வன்க ணாளன் மார்புஉற வளஇ,
இன்சொற் பிணிப்ப நம்பி, நம்கண்
உறுதரு விழுமம் உள்ளாள், ஒய்யெனத்
தெறுகதிர் உலைஇய வேனில் வெங்காட்டு,
உறுவளி ஒலிகழைக் கண்ணுறுபு தீண்டலின்
பொறிபிதிர்பு எடுத்த பொங்கெழு கூர் எரிப்
பைதறு சிமையப் பயம்நீங்கு ஆர்இடை
நல் அடிக்கு அமைந்த அல்ல; மெல்லியல்
வல்லுநள் கொல்லோ தானே- எல்லி
ஓங்குவரை அடுக்கத்து உயர்ந்த சென்னி
மீனொடு பொலிந்த வானின் தோன்றித்
தேம்பாய்ந்து ஆர்க்குந் தெரியிணர்க் கோங்கின்
காலுறக் கழன்ற கள்கமழ் புதுமலர்
கைவிடு சுடரின் தோன்றும்
மைபடு மாமலை விலங்கிய சுரனே?

I ache with grief; my mind deserves to ache.
Even when she moved about chasing the ball,
joined with her playmates of sweet speech,
she would tire and grow deeply distressed—so pitiable was she!
Now, embracing the chest of that hard-hearted man,
trusting his entrapping sweet words, not thinking
of the great sorrow she leaves to us, she goes swiftly into the wasteland tract
blocked by the dark, great mountain where, in the fierce-wooded summer
drained by the scorching rays, when the violent wind strikes the rustling bamboo joints,
sharp fires leap up, scattering sparks,
over the greenless peaks of that yieldless, difficult pathway—
not fit for her delicate feet! Will she be able to endure it,
she of gentle nature?
On the high summit of the lofty mountain range at night,
appearing like the sky adorned with stars,
the toddy-fragrant new flowers of the kōṅku in distinctive clusters,
swarming with buzzing bees, loosened by the wind and fallen,
shine like firebrands let slip from the hand!