Akananuru 154

154

படுமழை பொழிந்த பயமிகு புறவின்
நெடுநீர் அவல பகுவாய்த் தேரை
சிறுபல் இயத்தின் நெடுநெறிக் கறங்கக்
குறும்புதற் பிடவின் நெடுங்கால் அலரி
செந்நில மருங்கின் நுண்அயிர் வரிப்ப,
வெஞ்சின அரவின் பைஅணந் தன்ன
தண்கமழ் கோடல் தாதுபிணி அவிழத்,
திரிமருப்பு இரலை தெள்அறல் பருகிக்
காமர் துணையொடு ஏமுற வதியக்,
காடுகவின் பெற்ற தண்பதப் பெருவழி
ஓடுபரி மெலியாக் கொய்சுவற் புரவித்
தாள்தாழ் தார்மணி தயங்குபு இயம்ப
ஊர்மதி - வலவ! தேரே- சீர்மிகுபு
நம்வயிற் புரிந்த கொள்கை
அம்மா அரிவையைத் துன்னுகம், விரைந்தே.

In the bountiful woodland where torrential rain has poured,
the wide-mouthed frogs in the long hollows filled with water
croak along the long pathways like varied small instruments.
The long-stemmed flowers of the small-shrubbed piṭavu
pattern the red earth with fine sand.
The sweet-smelling white kāntaḷ, shaped like the raised hoods
of fierce-angered serpents, untie their bound pollen.
The spiral-horned blackbuck antelopes drink the clear stream
and dwell safely with their lovely mates.
Along the great highway, cool and seasonable, where the forest has gained beauty,
drive the chariot, o charioteer!
so that the low-hanging garlanded bells of the trimmed-maned horses
whose galloping speed does not flag chime in vibrant harmony,
so that we may swiftly reach the beautiful dark-complexioned young woman
whose noble devotion is turned toward us!