Akananuru 244

244

"பசைபடு பச்சை நெய்தோய்த் தன்ன
சேயுயர் சினைய மாச்சிறைப் பறவை
பகலுறை முதுமரம் புலம்பப் போகி,
முகைவாய் திறந்த நகைவாய் முல்லை
கடிமகள் கதுப்பின் நாறிக் கொடிமிசை
வண்டினம் தவிர்க்கும் தண்பதக் காலை
வரினும், வாரார் ஆயினும், ஆண்டு அவர்க்கு
இனிதுகொல், வாழி தோழி?" எனத்தன்
பல்லிதழ் மழைக்கண் நல்லகஞ் சிவப்ப,
'அருந்துயர் உடையள் அவள்' என விரும்பிப்
பாணன் வந்தனன், தூதே; நீயும்
புல்லார் புரவி, வல்விரைந்து, பூட்டி,
நெடுந்தேர் ஊர்மதி, வலவ!-
முடிந்தன்று அம்ம, நாம் முன்னிய வினையே!

"In the cool morning time when dark-winged birds roosting on high branches / looking like green leaves dipped in sticky oil, / leave behind their daytime dwelling in the ancient tree making it lonely, / and the cheerful jasmine, opening its buds, / smells sweet like the hair of a newly wedded woman, / and bees swarm over the creepers— / even if he comes or does not come, / is it sweet for him there, long may you live, my friend?"— / thus she spoke, as the fine whites of her cool eyes with many petals turned red, / and the bard came as an envoy, lovingly saying, / "She suffers unbearable distress!" / So harness swiftly the horses not matched in colour, / and drive the tall chariot, charioteer! / Finished indeed is the task we had intended!