Akananuru 243

243

அவரை ஆய்மலர் உதிரத், துவரின்
வாங்குதுளைத் துகிரின் ஈங்கை பூப்ப
இறங்குபோது அவிழ்ந்த ஈர்ம்புதல் பகன்றைக்
கறங்குநுண் துவலையின் ஊருழை அணியப்,
பெயல்நீர் புதுவரல் தவிரச், சினைநேர்பு
பீள் விரிந்து இறைஞ்சிய பிறங்குகதிர்க் கழனி
நெல்ஒலி பாசவல் துழைஇக், கல்லெனக்
கடிதுவந்து இறுத்த கண்இல், வாடை!
'நெடிதுவந் தனை' என நில்லாது ஏங்கிப்
பலபுலந்து உறையும் துணைஇல் வாழ்க்கை
நம்வலத்து அன்மை கூறி, அவர்நிலை
அறியுநம் ஆயின், நன்றுமன் தில்ல;
பனிவார் கண்ணேம் ஆகி, இனிஅது
நமக்கே எவ்வம் ஆகின்று;
அனைத்தால் தோழி! நம் தொல்வினைப் பயனே!

As exquisite flowers of the field-bean drop, / and the thorny climber blossoms like coral bored with holes, / and the morning-glory of the moist thicket unfolds its drooping petals, / adorning the vicinity of the town with murmuring fine drizzle, / and the fresh arrival of rainwater ceases, / the cruel north wind, rumbling noisily, has arrived swiftly / after stirring the flattened rice made from ears of abundant paddy / in the fields where prominent stalks bend heavy with full grains! / If only we could know his state, / while explaining our helplessness / in living without a companion, lamenting in distress, / not standing firm, crying, "You have come from afar!"— / that would indeed be good; / with eyes streaming with cold tears, / it has now become our sorrow alone; / such, friend, is the fruit of our past deeds!