Akananuru 293

293

இலைஒழித்து உலறிய புன்தலை உலவை
வலைவலந் தனைய ஆகப், பலஉடன்
சிலம்பி சூழ்ந்த புலம்கெடு வைப்பின்,
துகில்ஆய் செய்கைப் பாவிரிந் தன்ன
வெயில்அவிர்பு நுடங்கும் வெவ்வெங் களரி,
குயிற்கண் அன்ன குரூஉக்காய் முற்றி
மணிக்காசு அன்ன மால்நிற இருங்கனி
உகாஅ மென்சினை உதிர்வன கழியும்
வேனில் வெஞ்சுரம் தமியர் தாமே
செல்ப என்ப தோழி! யாமே,
பண்பில் கோவலர் தாய்பிரித்து யாத்த
நெஞ்சமர் குழவிபோல, நொந்து நொந்து,
இன்னா மொழிதும் என்ப;
என்மயங் கினர்கொல், நம் காத லோரே?

With twigs of sparse-crested branches stripped of leaves and withered, / appearing as if enveloped in nets, in a wasteland place / enclosed all over by spiders, / where in the fiercely hot saline waste waving and shimmering in the sun / as if spreads were stretched out, fine works of cloth, / the ripe, deep-colored black fruits like sapphire beads / after mature colorful berries resembling eyes of a koel / drop from tender branches of the ugā tree and perish, / in the hot wasteland of summer, alone / he is going, they say, friend! As for us, / like calves tied up separated from their mothers by unkind cowherds, / aching and aching inside, / we utter painful words, they say; / what has bewildered him, our lover?