Akananuru 294

294

மங்குல் மாமழை விண்அதிர்பு முழங்கித்,
துள்ளுப்பெயல் கழிந்த பின்றை, புகையுறப்
புள்ளிநுண் துவலைப் பூவகம் நிறையக்,
காதலர்ப் பிரிந்த கையறு மகளிர்
நீர்வார் கண்ணின் கருவிளை மலரத்,
துய்த்தலைப் பூவின் புதலிவர் ஈங்கை
நெய்தோய்ந் தன்ன நீர்நனை அம்தளிர்
இருவகிர் ஈருளின் ஈரிய துயல்வர,
அவரைப் பைம்பூப் பயில, அகல்வயல்
கதிர்வார் காய்நெல் கட்குஇனிது இறைஞ்சக்
சிதர்சினை தூங்கும் அற்சிர அரைநாள்,
'காய்சின வேந்தன் பாசறை நீடி,
நம்நோய் அறியா அறனி லாளர்
இந்நிலை களைய வருகுவர், கொல்?' என
ஆனாது எறிதரும் வாடையொடு
நோனேன், தோழி! என் தனிமை யானே!

After the cloud-heavy great rain thunders, shaking the sky, / and the leaping showers have ceased, filling the interiors / of flowers with spotted tiny droplets like smoke, / while the black karuviḷai blooms like the tear-streaming eyes / of helpless women parted from their lovers, / and the water-drenched, lovely tender shoots of the brush-climbing īṅkai / with its downy-headed flowers, as if dipped in ghee, / sway moistly like two sliced charcoal pieces, / while green flowers of avarai cluster thick, and in the wide fields / long ears of ripening paddy bend delightfully to the eye, / at midnight in the dewy season when wet branches droop: / ‘Remaining long in the camp of the fiercely angered king, / will the unrighteous man, unaware of our grief, / come to remove this state?’ / As the north wind blows ceaselessly with this thought, / I cannot bear it, friend, my loneliness!