Akananuru 297

297

பானாட் கங்குலும், பெரும்புன் மாலையும்,
ஆனா நோயொடு, அழிபடர்க் கலங்கி,
நம்வயின் இனையும் இடும்பை கைம்மிக,
என்னை ஆகுமோ, நெஞ்சே! நம் வயின்;
இருங்கவின் இல்லாப் பெரும்புன் தாடிக்,
கடுங்கண் மறவர் பகழி மாய்த்தென,
மருங்குல் நுணுகிய பேஎம் முதிர் நடுகல்
பெயர்பயம் படரத் தோன்றுகுயில் எழுத்து
இயைபுடன் நோக்கல் செல்லாது, அசைவுடன்
ஆறுசெல் வம்பலர் விட்டனர் கழியும்
சூர்முதல் இருந்த ஓமையம் புறவின்,
நீர்முள் வேலிப் புலவுநாறு முன்றில்,
எழுதி யன்ன கொடிபடு வெருகின்
பூளை அன்ன பொங்குமயிர்ப் பிள்ளை,
மதிசூழ் மீனின், தாய்வழிப் படூஉம்
சிறுகுடி மறவர் சேக்கோள் தண்ணுமைக்கு
எருவைச் சேவல் இருஞ்சிறை பெயர்க்கும்
வெருவரு கானம், நம்மொடு,
'வருவல்' என்றோள் மகிழ்மட நோக்கே?

At midnight, and in the great, wretched evening, / confused by ruinous longing and unceasing pain, / as the grief of pining for us exceeds all bounds, / what will become, O heart, with us, / of that joyful, tender gaze of her who said, 'I will come / with you' through the terrifying forest— / where wayfarers passing along the road, unable to decipher / the engraved letters appearing on the weathered hero-stone / narrowed at its waist, causing dread and declaring [the hero's] name and fame, / because fierce-eyed warriors with coarse, uncomely beards / had slain him with their arrows, leave it wearily and pass on; / in the wasteland of tooth-brush trees where fearful spirits dwell, / in courtyards smelling of flesh behind fences of wild thorny plants, / where kittens of the wildcat with lines painted like drawings / have hair puffed like pūḷai blossoms / and follow their mother like stars encircling the moon; / and where the male vulture beats his dark wings / at the sound of the small drum beaten by warriors of the hamlet taking their watch?