Akananuru 308

308

உழுவையொ டுழந்த உயங்குநடை ஒருத்தல்
நெடுவகிர் விழுப்புண் கழாஅக் கங்குல்
ஆலி அழிதுளி பொழிந்த வைகறை
வால்வெள் அருவிப் புனல்மலிந் தொழுகலின்
இலங்குமலை புதைய வெண்மழை கவைஇக்
கலஞ்சுடு புகையிற் றோன்றும் நாட!
இரவின் வருதல் எவனோ? பகல்வரின்
தொலையா வேலின் வண்மகிழ் எந்தை
களிறணந் தெய்தாக் கன்முகை இதணத்துச்
சிறுதினைப் படுகிளி எம்மொடு ஓப்பி
மல்ல லறைய மலிர்சுனைக் குவளை
தேம்பாய் ஒண்பூ நறும்பல அடைச்சிய
கூந்தல் மெல்லணைத் துஞ்சிப் பொழுதுபடக்
காவலர்க் கரந்து கடிபுனம் துழைஇய
பெருங்களிற்று ஒருத்தலின் பெயர்குவை
கருங்கோற் குறிஞ்சிநும் உறைவி னூர்க்கே.

To wash away the long, slashed, gaping wounds
of the male elephant walking languidly after battling a tiger,
hailstones and heavy drops poured down in the night,
and at dawn, because of the copious flow of pure white mountain streams,
white clouds embrace the shining mountains, veiling them,
so that they look like the smoke of burning pots—O lord of such a land!
Why do you come at night? If you come by day,
in the stone-cave loft where elephants cannot stretch to reach,
belonging to our father of unfailing spear and bountiful joy,
you may drive away the parrots flocking to the small millets alongside us,
sleep on the soft bed of her hair
adorned with many fragrant, bright, honey-dripping flowers
of the blue water lily from the copious pool on the abundant rock;
and as the day draws to a close,
like a huge male elephant that browsed the protected millet field
hiding from the watchmen, you may return
to your town where the black-stemmed kuriñci grows.