Akananuru 307

307

'சிறுநுதல் பசந்து பெருந்தோள் சாஅய்
அகலெழில் அல்குல் அவ்வரி வாடப்
பகலுங் கங்குலும் மயங்கிப் பையெனப்
பெயல்உறு மலரின் கண்பனி வார
ஈங்கிவள் உழக்கும்' என்னாது வினைநயந்து
நீங்கல் ஒல்லுமோ- ஐய!- வேங்கை
அடுமுரண் தொலைத்த நெடுநல் யானை
மையலம் கடாஅஞ் செருக்கி மதஞ்சிறந்து
இயங்குநர்ச் செருக்கும் எய்படு நனந்தலைப்
பெருங்கை எண்கினம் குரும்பி தேரும்
புற்றுடைச் சுவர புதலிவர் பொதியிற்
கடவுள் போகிய கருந்தாட் கந்தத்து
உடனுறை பழமையின் துறத்தல் செல்லாது
இரும்புறாப் பெடையொடு பயிரும்
பெருங்கல் வைப்பின் மலைமுதல் ஆறே?

Can you bring yourself to depart, longing for your duty, O lord,
without reflecting: 'Here she will suffer,
her small forehead turning pale, her broad shoulders drooping,
her beautiful lines fading on her wide, lovely hips,
confusing day and night, tears softly streaming
from her eyes like flowers soaked by rain'?—
Taking the path leading to the mountain in the vast stony terrain,
where the tall, noble elephant, having vanquished the tiger's murderous fight,
is intoxicated with dark must, raging with great rut,
and terrifying wayfarers in the wide, arrow-shot expanse;
where a pack of large-pawed bears searches for white ants
in the ant-hill mounds of crumbling walls, in the common hall overgrown with shrubs,
where the deity has departed from the black-trunked wooden post,
yet unable to abandon it out of old familiarity of living together,
the dark pigeon calls to its mate?