Akananuru 343

343

வாங்குஅமை புரையும் வீங்குஇறைப் பணைத்தோள்
சில்சுணங்கு அணிந்த பல்பூண் மென்முலை
நல்லெழில் ஆகம் புல்லுதல் நயந்து
மரம்கோள் உமண்மகன் பெயரும் பருதிப்
புன்தலை சிதைத்த வன்தலை நடுகல்
கண்ணி வாடிய மண்ணா மருங்குல்
கூர்உளி குயின்ற கோடுமாய் எழுத்துஅவ்
ஆறுசெல் வம்பலர் வேறுபயம் படுக்கும்
கண்பொரி கவலைய கானத்து ஆங்கண்
நனந்தலை யாஅத்து அம்தளிர்ப் பெருஞ்சினை
இல்போல் நீழல் செல்வெயில் ஒழிமார்
நெடுஞ்செவிக் கழுதைக் குறுங்கால் ஏற்றைப்
புறம்நிறை பண்டத்துப் பொறைஅசாஅக் களைந்த
பெயர்படை கொள்ளார்க்கு உயவுத்துணை ஆகி
உயர்ந்த ஆள்வினை புரிந்தோய் பெயர்ந்துநின்று
உள்ளினை- வாழிஎன் நெஞ்சே- கள்ளின்
மகிழின் மகிழ்ந்த அரிமதர் மழைக்கண்
சின்மொழிப் பொலிந்த துவர்வாய்ப்
பன்மாண் பேதையின் பிரிந்தநீயே.

Desiring to embrace the fine, beauteous chest,
with swelling, joint-filling bamboo-like arms resembling bent reeds,
and tender breasts wearing varied ornaments adorned with sparse freckles,
you performed noble exertion, becoming a helpful companion
to those who do not retain a name of falling back—
having unloaded the burdens from the backs of short-legged, long-eared male donkeys
filled with goods, to escape the daytime heat in the house-like shade
of a grand branch with beautiful tender shoots on an expansive yā tree,
in the wasteland of eye-scorching junctions where the sharp-chisel carved,
faint-lined writing on the hard-topped hero stones—their crowns dried,
whose soft tops were damaged by the cartwheels of salt-merchants
striking the timber—gives a different fear to newly arrived wayfarers on that path!
May you flourish, my heart!
You who separated from that abundantly innocent woman
with red-dyed mouth shining with few words
and cool, streaked, wide eyes jubilant as if rejoiced by toddy—
having turned back, you now pine with thought!