Akananuru 368

368

தொடுதோற் கானவன் சூடுறு வியன்புனம்
கரிபுறம் கழீஇய பெரும்பாட்டு ஈரத்துக்
தொடுவளர் பைந்தினை நீடுகுரல் காக்கும்
ஒண்தொடி மகளிர்க்கு ஊசல் ஆக
ஆடுசினை ஒழித்த கோடுஇணர் கஞலிய
குறும்பொறை அயலது நெடுந்தாள் வேங்கை
மடமயிற் குடுமியின் தோன்றும் நாடன்
உயர்வரை மருங்கின் காந்தளம் சோலைக்
குரங்குஅறி வாரா மரம்பயில் இறும்பிற்
கடிசுனைத் தெளிந்த மணிமருள் தீநீர்
பிடிபுணர் களிற்றின் எம்மொடு ஆடிப்
பல்நாள் உம்பர்ப் பெயர்ந்து சில்நாள்
கழியா மையே வழிவழிப் பெருகி
அம்பணை விளைந்த தேக்கட் டேறல்
வண்டுபடு கண்ணியர் மகிழும் சீறூர்
எவன்கொல்- வாழி, தோழி!- கொங்கர்
மணியரை யாத்து மறுகின் ஆடும்
உள்ளி விழவின் அன்ன
அலர்ஆ கின்றது பலர்வாய்ப் பட்டே?

In the wide field cleared with fire by the hillman wearing strapped sandals, / in the dampness left by the great downpour that washed away the soot, / to serve as a swing for bright-bangle-wearing women / who guard the long ears of fresh millet growing in rows, / bending branches were stripped of leaves; and by the small rocky hill, / the tall-trunked vēṅkai clustered with branch-spikes of blossoms / looks like the crest of a young peacock. He is the man of that country. / In the kāntaḷ grove on his lofty mountain slope, / in the tree-dense thicket where monkeys cannot find a way, / he bathed with us in the sweet, gem-clear water of the guarded mountain pool, / like an elephant bull embracing his cow; / and then departed for many days; and before even a few days had passed / without him, it grew ever more continuously. / What could it be, may you live, my friend!— / that has become public scandal in the mouths of many, / like the festival of garlic where the Koṅkar / dance in the streets with bells tied to their waists, / in this little hamlet where men wearing bee-swarmed garlands / make merry on sweet toddy distilled in rich fields?