Akananuru 37

37

மறந்து, அவண் அமையார் ஆயினும், கறங்கு இசைக்
கங்குல் ஓதைக் கலிமகிழ் உழவர்
பொங்கழி முகந்த தாஇல் நுண்துகள்,
மங்குல் வானின், மாதிரம் மறைப்ப,
வைகுபுலர் விடியல் வைபெயர்த்து ஆட்டித்
தொழிற் செருக்கு அனந்தர்வீட, எழில்தகை
வளியொடு சினைஇய வண்தளிர் மாஅத்துக்
கிளிபோல் காய கிளைத்துணர் வடித்துப்
புளிப்பதன் அமைந்த புதுக்குட மலிர்நிறை
வெயில்வெரிந் நிறுத்த பயில்இதழ்ப் பசுங்குடைக்,
கயமண்டு பகட்டின் பருகிக், காண்வரக்
கொள்ளொடு பயறுபால் விரைஇ, வெள்ளிக்
கோல் வரைந்தன்ன வால்அவிழ் மிதவை
வாங்குகை தடுத்த பின்றை ஓங்கிய,
பருதிஅம் குப்பை சுற்றிப், பகல்செல,
மருத மரநிழல், எருதொடு வதியும்
காமர் வேனில்மன் இது,
மாண்நலம் நுகரும் துணைஉடை யோர்க்கே!

Even if he does not forget and stay there,
as farmers exulting with clamorous festive joy in the roaring sound of night
sift the pure, fine chaff gathered from the threshing floor,
veiling the quarters of the sky like a dark, cloudy sky,
turning over and winnowing the straw at the brightening dawn,
and, to banish the grogginess of their drunken work-stupor,
strip clusters of green, parrot-like fruit
from the mango tree dense with lush sprouts that raged against the breeze,
and after pouring it, sour to the taste, filled to the brim in new jars,
placed in the sun on green-frond parasols of tightly packed leaves,
and drinking like bullocks plunging into a pool,
they feast on white cooked rice, like lines drawn with a silver stylus,
mixed with horse-gram, lentils, and milk in a lovely sight,
and when their reaching hands have been stayed,
they encircle the raised, wheel-like mound of grain, spending the day
in the shade of a marutam tree, resting together with their bulls;
indeed, this is the lovely season of spring,
only for those who have companions to savor their splendid charms!