Akananuru 381

381

ஆளி நன்மான் அணங்குடை ஒருத்தல்
மீளி வேழத்து நெடுந்தகை புலம்ப
ஏந்தல் வெண்கோடு வாங்கிக் குருகருந்தும்
அஞ்சுவரத் தகுந ஆங்கண் மஞ்சுதப
அழல்கான்று திரிதரும் அலங்குகதிர் மண்டிலம்
நிழல்சூன்று உண்ட நிரம்பா நீளிடை
கற்றுரிக் குடம்பைக் கதநாய் வடுகர்
விற்சினம் தணிந்த வெருவரு கவலை
குருதி ஆடிய புலவுநாறு இருஞ்சிறை
எருவைச் சேவல் ஈண்டுகிளைத் தொழுதி
பச்சூன் கொள்ளை சாற்றிப் பறைநிவந்து
செக்கர் வானின் விசும்பணி கொள்ளும்
அருஞ்சுரம் நீந்திய நம்மினும் பொருந்தார்
முனைஅரண் கடந்த வினைவல் தானைத்
தேனிமிர் நறுந்தார் வானவன் உடற்றிய
ஒன்னாத் தெவ்வர் மன்னெயில் போலப்
பெரும்பாழ் கொண்ட மேனியள் நெடிதுயிர்த்து
வருந்தும்கொல்? அளியள் தானே!- சுரும்புண
நெடுநீர் பயந்த நிரைஇதழ்க் குவளை
எதிர்மலர் இணைப்போது அன்னதன்
அரிமதர் மழைக்கண் தெண்பனி கொளவே!

As the proud lord of powerful elephants laments when the ferocious lion, / the splendid beast, takes his raised white tusk to feed the heron-chicks, / in that frightening place where mist is destroyed / and the revolving sun with shimmering rays spits fire, / a long, insatiable distance where shadows are scooped out and consumed, / where the bow-wrath of the Vaṭukar who have fierce dogs in huts thatched with split hide has subsided at fearful forks in the path, / a flock of male vultures with dark wings smelling of raw flesh, drenched in blood, / herald their plunder of fresh meat, rising on wings / and adorning the sky like twilight clouds— / traversing such a harsh wilderness tract, does she, pining away, / sigh deeply, her body fallen into great desolation / like the ancient fortress of non-submitting foes ruined / by the Vāṉavaṉ with his battle-skilled army that breached enemy borders, / wearing sweet-smelling garlands humming with bees? / Pitiful indeed is she, / as clear tears gather in her cool, streaked, wide eyes, / like matched, blooming pairs of blue water lilies / with rowed petals produced by deep waters, drunk by bees!