Akananuru 399

399

சிமைய குரல சாந்துஅருந்தி இருளி
இமையக் கானம் நாறும் கூந்தல்
நந்நுதல் அரிவை! இன்னுறல் ஆகம்
பருகு வன்ன காதல் உள்ளமொடு
திருகுபு முயங்கல் இன்றியவண் நீடார்-
கடற்றடை மருங்கின் கணிச்சியின் குழித்த
உடைக்கண் நீடமை ஊறல் உண்ட
பாடின் தெண்மணி பயங்கெழு பெருநிரை
வாடுபுலம் புக்கெனக் கோடுதுவைத்து அகற்றி
ஒல்குநிலைக் கடுக்கை அல்குநிழல் அசைஇப்
பல்லான் கோவலர் கல்லாது ஊதும்
சிறுவெதிர்ந் தீங்குழற் புலம்புகொள் தெள்விளி
மையில் பளிங்கின் அன்ன தோற்றப்
பல்கோள் நெல்லிப் பைங்கால் அருந்தி
மெல்கிடு மடமரை ஓர்க்கும் அத்தம்
காய்கதிர் கடுகிய கவினழி பிறங்கல்
வேய்கண் உடைந்த சிமைய
வாய்படு மருங்கின் மலைஇறந் தோரே. .399-18

"Our maiden of fair brow, with tresses that smell of Himālayan woods,
which have fed on dark sandalwood, with tufts rising to peaks!
With a heart loving as if to drink her sweet-to-touch chest,
without tarrying there to embrace her ardently,
he will not linger long—
he who has crossed the mountain along the path on the summit
where bamboos split, on the desolate crags scorched by blazing rays,
where gentle sambar deer chew their cud and listen to the clear, solitary tune
of the sweet, small bamboo flute played artlessly by the herdsmen of many cows,
resting in the abiding shade of the drooping cassia tree,
having scattered with their staffs their horn-blown, bell-ringing, fruitful great herds,
which entered the withered tracts, drinking the spring water of deep bamboos
dug with axes on the edges of wilderness paths,
after eating the green stems of gooseberries of many clusters
that appear like flawless crystals."