Akananuru 41

41

வைகுபுலர், விடியல், மைபுலம் பரப்பக்,
கருநனை அவிழ்ந்த ஊழுறு முருக்கின்
எரிமருள் பூஞ்சினை இனச்சிதர் ஆர்ப்ப,
நெடுநெல் அடைச்சிய கழனிஏர் புகுத்து,
குடுமிக் கட்டிய படப்பையொடு மிளிர, .
அரிகால் போழ்ந்த தெரிபகட்டு உழவர்
ஓதைத் தெள்விளி புலந்தொறும் பரப்பக்
கோழிணர் எதிரிய மரத்த கவினிக்,
காடுஅணி கொண்ட காண்தகு பொழுதில்,
நாம்பிரி புலம்பின் நலம் செலச் சாஅய்
நம்பிரிபு அறியா நலமொடு சிறந்த
நல்தோள் நெகிழ, வருந்தினள் கொல்லோ-
மென்சிறை வண்டின் தண்கமழ் பூந்துணர்
தாதுஇன் துவலை தளிர்வார்த் தன்ன
அம்கலுழ் மாமை கிளஇய,
நுண்பல் தித்தி, மாஅ யோளோ?

At dawn when night fades and mist spreads across the fields,
swarms of small birds chirp on the fire-like flowering branches
of the murukku whose black buds have opened in their turn;
plows enter the fields tightly packed with tall paddy stalks,
and turn over the soil in gardens with crested fences;
the loud, clear calls of plowmen prodding chosen oxen through stubbled fields
resound over every tract;
and trees flourish, facing each other with dense clusters of blooms—
in this delightful season when the wilderness wears its beauty,
has she grieved, losing her radiant charm from the sorrow of our parting,
so that her fine shoulders, renowned for their beauty that knew no separation,
grow thin—
she of dark beauty with fine, abundant freckles
like drops of sweet pollen shed by gentle-winged bees
upon tender leaves from cool, fragrant clusters of flowers,
her dark loveliness dim with tears?