Akananuru 42

42

மலிபெயல் கலித்த மாரிப் பித்திகத்துக்
கொயல்அரு நிலைஇய பெயல்ஏர் மணமுகைச்
செவ்வெரிந் உறழும் கொழுங்கடை மழைக்கண்
தளிர்ஏர் மேனி, மாஅ யோயே!
நாடுவறம் கூர, நாஞ்சில துஞ்சக்
கோடை நீடிய பைதுஅறு காலைக்
குன்று கண்டன்ன கோட்ட, யாவையும்
சென்று சேக்கல்லாப் புள்ள, உள்இல்
என்றூழ் வியன்குளம் நிறைய வீசிப்,
பெரும்பெயல் பொழிந்த ஏம வைகறை,
பல்லோர் உவந்த உவகை எல்லாம்
என்னுள் பெய்தந் தற்று - சேண்இடை
ஓங்கித் தோன்றும் உயர் வரை
வான்தோய் வெற்பன் வந்த மாறே!

O dark-complexioned maiden of sprout-like beauty,
with cool, abundant eyes whose red edges resemble
the lovely rain-kissed buds of the wild jasmine flourishing in heavy rains,
scarcely to be plucked!
When the land suffered severe drought and plows lay idle,
and the hot season dragged on, draining all greenness,
in the safe early dawn, when heavy rain poured down,
sweeping across and filling the wide ponds scorched by the sun—
ponds whose banks resembled hills, where no birds came to roost,
and which held no water—
all the delight rejoiced in by many folk
was poured into me,
now that the lord of the sky-touching mountain, whose high peaks
loom far away, has come!