Akananuru 72

72

இருள்கிழிப் பதுபோல் மின்னி, வானம்
துளிதலைக் கொண்ட நளிபெயல் நடுநாள்,
மின்னி மொய்த்த முரவுவாய்ப் புற்றம்
பொன்எறி பிதிரிற் சுடர வாங்கிக்,
குரும்பி, கெண்டும் பெருங்கை ஏற்றை
இரும்புசெய் கொல்எனத் தோன்றும் ஆங்கண்,
ஆறே அருமர பினவே; யாறே
சுட்டுநர்ப் பனிக்கும் சூருடை முதலைய;
கழைமாய் நீத்தம் கல்பொருது இரங்க,
'அஞ்சுவம் தமியம்' என்னாது, மஞ்சு சுமந்து,
ஆடுகழை நரலும் அணங்குடைக் கவாஅன்,
ஈர்உயிர்ப் பிணவின் வயவுப்பசி களைஇய,
இருங்களிறு அட்ட பெருஞ்சின உழுவை
நாம நல்லராக் கதிர்பட உமிழ்ந்த
மேய்மணி விளக்கின் புலர ஈர்க்கும்
வாள்நடந் தன்ன வழக்கு அருங் கவலை,
உள்ளுநர் உட்கும் கல்அடர்ச் சிறுநெறி,
அருள்புரி நெஞ்சமொடு எஃகு துணையாக
வந்தோன் கொடியனும் அல்லன்; தந்த
நீ தவறு உடையையும் அல்லை; நின்வயின்
ஆனா அரும்படர் செய்த
யானே, தோழி, தவறுஉடை யேனே!

At midnight with torrential rain, when the sky flashes as if tearing darkness apart
and pours down drops of water, where the big-handed male bear,
looking like an iron-forging smith, scoops out the anthill whose hollow mouths
swarm with flashes of light, glowing like sparks of hammered gold, to dig for termites;
there, the paths are impassable; the rivers harbor dreaded crocodiles
that make even those who point them out tremble with fear;
as the bamboo-submerging flood clashes with boulders and roars,
without saying, 'I fear to go alone,' on slopes laden with spirits
carrying mists and echoing with swaying bamboos, where a tiger in raging fury,
having slain a huge bull elephant to dispel the pregnancy-hunger of its mate,
drags it so it dries in the glare of the gem-light emitted by a terrifying good cobra,
a crossroads difficult to traverse, as if walking upon a sword-blade,
a narrow path crushed by rocks that terrifies any who think of it—
he who came, with a compassionate heart and a spear for his companion,
is not cruel; nor are you at fault, who brought him to me;
I alone, my friend, am the one at fault,
who brought this unending, hard distress upon you!