Akananuru 74

74

வினைவலம் படுத்த வென்றியொடு மகிழ்சிறந்து,
போர்வல் இளையர் தாள்வலம் வாழ்த்தத்,
தண்பெயல் பொழிந்த பைதுறு காலை,
குருதி உருவின் ஒண்செம் மூதாய்
பெருவழி மருங்கில் சிறுபல வரிப்பப்,
பைங்கொடி முல்லை மென்பதப் புதுவீ
வெண்களர் அரிமணல் நன்பல் தாஅய்,
வண்டுபோது அவிழ்க்கும் தண்கமழ் புறவில்,
கருங்கோட்டு இரலைக் காமர் மடப்பிணை
மருண்டமான் நோக்கம் காண்தொறும், 'நின் நினைந்து
"திண்தேர் வலவ! கடவு' எனக் கடைஇ,
இன்றே வருவர்; ஆன்றிகம் பனி' என,
வன்புறை இன்சொல் நன்பல பயிற்றும்
நின்வலித்து அமைகுவென் மன்னோ - அல்கல்
புன்கண் மாலையொடு பொருந்திக், கொடுங்கோற்
கல்லாக் கோவலர் ஊதும்
வல்வாய் சிறுகுழல் வருத்தாக் காலே!

Delighting in the victory that crowned his task,
while his battle-hardened youths praise the strength of his feet,
in the fresh dawn after cold showers fell,
as bright-red velvet mites like drops of blood
make fine lines in rows on the edges of the broad path,
and delicate, freshly opened flowers of the green-vined mullai
strew in numbers across the white, salty, coarse sand,
in the cool-fragrant woodland where bees unclose the buds—
whenever he sees the bewildered gaze of the lovely, gentle doe
of the black-horned buck, he will think of you and urge:
‘Charioteer of the sturdy chariot! Drive on!’,
and he will return this very day. Let tears cease!”
I would indeed be comforted by your strength,
as you utter many good words of sweet reassurance—
if only my heart were not pained by the shrill, small pipe
blown with strong mouths by untaught cowherds with crooked staves,
as it blends with the evening of sorrow at day’s end!