Akananuru 77

77

'நல்நுதல் பசப்பவும், ஆள்வினை தரீஇயர்,
துன்அருங் கானம் துன்னுதல் நன்று' எனப்
பின்னின்று சூழ்ந்தனை ஆயின், நன்று இன்னாச்
சூழ்ந்திசின் - வாழிய நெஞ்சு!- வெய்துற
இடிஉமிழ் வானம் நீங்கி, யாங்கணும்
குடிபதிப் பெயர்ந்த சுட்டுடை முதுபாழ்,
கயிறுபிணிக் குழிசி ஓலை கொண்மார்,
பொறிகண்டு அழிக்கும் ஆவண மாக்களின்,
உயிர்திறம் பெயர, நல்அமர்க் கடந்த
தறுக ணாளர் குடர் தரீஇத் தெறுவச்,
செஞ்செவி எருவை, அஞ்சுவர இருக்கும்
கல்அதர்க் கவலை போகின், சீறூர்ப்
புல்அரை இத்திப் புகர்படு நீழல்
எல்வளி அலைக்கும், இருள்கூர் மாலை,
வானவன் மறவன், வணங்குவில் தடக்கை,
ஆனா நறவின் வண்மகிழ் பிட்டன்
பொருந்தா மன்னர் அருஞ்சமத்து உயர்த்த
திருந்துஇலை எஃகம் போல,
அருந்துயர் தரும், இவள் பனிவார் கண்ணே!

‘Even if her fine forehead pales, it is best to traverse
the hard-to-approach forest to achieve wealth’—
if you have thought thus, falling behind grace,
you have thought a very evil thought, long may you live, my heart!
If you go along the junction of stony paths
where red-eared vultures perch terrifyingly,
dragging out the intestines of bold warriors
fallen in glorious battle with life departed,
just like the men of the assembly who examine the seal
and break it to take out the palm-leaf from the cord-bound jar,
in the ancient, renowned wasteland where the thundering clouds have departed
and people have abandoned their ancestral homes everywhere—
then in the deep-dark evening, when the daylight wind shakes
the spotted shade of the rough-trunked fig tree in the small village,
her eyes welling with tears will cause painful grief,
like the sharp-bladed spear raised in fierce battle against unyielding kings
by the warrior of the Vāṉavaṉ, with a broad hand holding a curved bow,
Piṭṭaṉ of generous delight and ceaseless liquor!