Akananuru 79

79

தோட்பதன் அமைத்த கருங்கை ஆடவர்
கனைபொறி பிறப்ப நூறி, வினைப் படர்ந்து
கல்லுறுத்து இயற்றிய வல்உயர்ப் படுவில்,
பார்உடை மருங்கின் ஊறல் மண்டிய
வன்புலம் துமியப் போகிக், கொங்கர்
படுமணி ஆயம் நீர்க்கு நிமிர்ந்து செல்லும்
சேதா எடுத்த செந்நிலக் குரூஉத் துகள்
அகல்இரு விசும்பின் ஊன்றித் தோன்றும்
நனந்தலை அழுவம், நம்மொடு துணைப்ப,
'வல்லாங்கு வருதும்' என்னாது, அல்குவர
வருந்தினை - வாழி என் நெஞ்சே!- இருஞ்சிறை
வளைவாய்ப் பருந்தின் வான்கட் பேடை,
ஆடுதொறு கனையும் அவ்வாய்க் கடுந்துடிக்
கொடுவில் எயினர் கோட்சுரம் படர
நெடுவிளி பயிற்றும் நிரம்பா நீள்இடை,
கல்பிறங்கு அத்தம் போகி
நில்லாப் பொருட்பிணிப் பிரிந்த நீயே!

Strong-handed men equipped with well-toned shoulders / struck sparks intensely and crushed rocks, proceeding with their work, / building steep and strong deep wells in rock; / from those fractured stony depths, springs gushed forth / and the Koṅkar passed through that parched land, / leading a herd with chiming bells upright towards the water, / while the reddish dust raised by the red cows / rose firmly into the wide, dark sky. / In that vast expanse, when linked with us in companionship, / you did not say, 'We will return when we can,' but languished / in mounting distress—long may you live, my heart!— / where the white-eyed mate of the dark-winged, curve-beaked kite / utters a long call in that endless expanse, / as curved-bow Eyinar, sounding harsh tudis with lovely mouths / shrill at every kill, traverse the deadly wasteland; / traversing desert pathways bristling with rocks, / you who parted bound to transient wealth!