Akananuru 85

85

நன்னுதல் பசப்பவும், பெருந்தோள் நெகிழவும்
உண்ணா உயக்கமொடு உயிர்செலச் சாஅய்
இன்னம் ஆகவும், இங்குநத் துறந்தோர்
அறவர் அல்லர் அவர்' எனப் பலபுலந்து
ஆழல் - வாழி, தோழி!- 'சாரல்,
ஈன்றுநாள் உலந்த மென்னடை மடப்பிடி,
கன்றுபசி களைஇய, பைங்கண் யானை
முற்றா மூங்கில் முளைதருபு, ஊட்டும்
வென்வேல் திரையன் வேங்கட நெடுவரை;
நல்நாள் பூத்த நாகுஇள வேங்கை
நறுவீ ஆடிய பொறிவரி மஞ்ஞை
நனைப்பசுங் குருந்தின் நாறுசினை இருந்து,
துணைப்பயிர்ந்து அகவும் துணைதரு தண்கார்,
வருதும், யாம்' எனத் தேற்றிய
பருவம் காண் அது; பாயின்றால் மழையே.

‘Though my fine forehead turns yellow with pallor, my broad shoulders grow thin, / and with sorrow that prevents eating, life wanes and languishes, / even as we are thus, he who abandoned us here / is not a man of virtue’—do not sink in grief, complaining of many things, / may you live, my friend!—‘On the mountain slopes / of the long Vēṅkaṭam mountain of Tiraiyan of the victorious spear, / where the green-eyed elephant breaks tender bamboo sprouts / and feeds them to relieve the hunger of its calf / born to a gentle cow elephant of soft gait, exhausted by childbirth; / on the fragrant branch of the fresh-budding kuruntu tree, / where the spotted, striped peacock has bathed in the sweet flowers / of the young, tender kino tree that bloomed on an auspicious day, / it calls to its mate, summoning its partner in the cool, rain-bringing rainy season / when he comforted us saying: “We shall return”— / behold, that is the season! The rain has poured down.’