Akananuru 88

88

முதைச்சுவற் கலித்த மூரிச் செந்தினை
ஓங்குவணர்ப் பெருங்குரல் உணீஇய, பாங்கர்ப்
பகுவாய்ப் பல்லி பாடுஓர்த்துக் குறுகும்
புருவைப் பன்றி வருதிறம் நோக்கி,
கடுங்கைக் கானவன் கழுதுமிசைக் கொளீஇய
நெடுஞ்சுடர் விளக்கம் நோக்கி வந்து, நம்
நடுங்குதுயர் களைந்த நன்ன ராளன்
சென்றனன் கொல்லோ தானே - குன்றத்து
இரும்புலி தொலைத்த பெருங்கை யானைக்
கவுள்மலிபு இழிதரும் காமர் கடாஅம்
இருஞ்சிறைத் தொழுதி ஆர்ப்ப, யாழ்செத்து,
இருங்கல் விடர்அளை அசுணம் ஓர்க்கும்
காம்புஅமல் இறும்பில் பாம்புபடத் துவன்றிக்,
கொடுவிரல் உளியம் கெண்டும்
வடுஆழ் புற்றின வழக்குஅரு நெறியே?

Has he gone alone along the path where passage is hard,
where an owl-clawed bear digs deep-scarred ant-hills,
thick with snakes, in the bamboo-filled copse,
where the acuṇam listens from the dark mountain cleft-cave,
mistaking for a lute the buzzing of a black-winged swarm
upon the lovely rut cascading over the cheeks
of a big-trunked elephant that killed a huge tiger on the hill,
following the tall burning torch
lit by the strong-handed hillman upon his watchtower,
as he watched the manner of the boar's coming,
creeping close, hearkening to the sound of the cleft-mouthed lizard nearby,
to eat the tall, curved, large ears of robust red millet
thriving on the old raised ground—
that good man who arrived and wiped away our trembling grief?