Akananuru 87

87

தீந்தயிர் கடைந்த திரள்கால் மத்தம்
கன்றுவாய் சுவைப்ப, முன்றில் தூங்கும்
படலைப் பந்தர்ப் புல்வேய் குரம்பை,
நல்கூர் சீறூர் எல்லித் தங்கிக்,
குடுமி நெற்றி நெடுமரச் சேவல்
தலைக்குரல் விடியற் போகி, முனாஅது,
கடுங்கண் மறவர் கல்லெழு குறும்பின்
எழுந்த தண்ணுமை இடங்கட்பாணி,
அருஞ்சுரம் செல்வோர் நெஞ்சம் துண்ணெனக்,
குன்றுசேர் கவலை, இசைக்கும் அத்தம்,
நனிநீடு உழந்தனை மன்னே! அதனால்
உவஇனி - வாழிய, நெஞ்சே - மைஅற
வைகுசுடர் விளங்கும் வான்தோய் வியனகர்ச்
சுணங்குஅணி வனமுலை நலம்பா ராட்டித்,
தாழ்இருங் கூந்தல்நம் காதலி
நீள்அமை வனப்பின் தோளுமார் அணைந்தே!

Where calves taste the round base of the churning staff / that churned sweet curds, under a straw thatch / hanging over the front yard of a grass-roofed hut, / in a poor little village you stayed through the night; / then set out at early dawn when the long-necked rooster calls atop tall trees; / before you, the beat of the left head of the taṇṇumai drum, / raised in the rock-built hamlet of cruel-eyed warriors, / struck terror in the hearts of travelers through the arid wilderness, / resounding at the crossway near the hill in that desert pathway— / you truly suffered for a very long time! Therefore, / rejoice now—long may you live, my heart!— / in the expansive mansion reaching up to heaven where blemishless lamps shine, / praising the beauty of the freckled, shapely breasts / and embracing the long, bamboo-like beautiful arms / of our beloved with low-falling, dark tresses!