Akananuru 95

95

பைப்பயப் பசந்தன்று நுதலும்; சாஅய்,
ஐதுஆ கின்று, என் தளிர்புரை மேனியும்,
பலரும் அறியத் திகழ்தரும் அவலமும்;
உயிர்கொடு கழியின் அல்லதை; நினையின்
எவனோ?- வாழி, தோழி!- பொரிகாற்
பொகுட்டுஅரை இருப்பைக் குவிகுலைக் கழன்ற
ஆலிஒப்பின் தூம்புடைத் திரள்வீ,
ஆறுசெல் வம்பலர் நீள்இடை அழுங்க,
ஈனல் எண்கின் இருங்கிளை கவரும்
சுரம்பல கடந்தோர்க்கு இரங்குப என்னார்,
கௌவை மேவலர் ஆகி, 'இவ் ஊர்
நிரையப் பெண்டிர் இன்னா கூறுவ
புரைய அல்ல, என் மகட்கு' எனப் பரைஇ,
நம்உணர்ந்து ஆறிய கொள்கை
அன்னை முன்னர், யாம்என், இதற்படலே?

Slowly, slowly my forehead has paled; wasted, / my sprout-like body has grown very thin; / my grief has become clear for many to know. / Unless it takes my life and ends it, / what does thinking of it do? May you live long, my friend! / The clustered flowers with hollow tubes resembling hail, / dropped from dense bunches of the rough-trunked iruppai with cracked base, / are seized by a great clan of bears giving birth, / distressing newly arrived travelers on long wilderness pathways— / yet mother does not say, ‘Pity him who crossed many wastelands!’; / instead, seeking to avert scandal, she consoles herself, / understanding us and saying: ‘What the gossiping women of this town / maliciously say is not fitting for my daughter!’ / Before her, why should we fall into this state?