سندبادنامه 203.1

203.1

لسنک لتنک من قرب ومن بعد سرا سر واضمارا باضمار چون راح وروح درهم آمیختند ، وچون صباح وصبوح برهم آویختند، العشق او له زین وآخره سشین . مرد لشکری را چون شا گرد از معهد طرب ومرتع طلب دیر می آمذ خاطرش پریشانی گرفت ، شمشیری حمایل کرد 12 وروی ببخانهٔ‌ معشوق نهاذ ، وبا خوذ گفت :

“May you never be deprived, from near and far, / secret upon secret and concealment upon concealment.”
When wine and spirit mingled, and when dawn and morning draught twined together,
“love’s beginning is an ornament and its end is a disgrace.” As the apprentice was long in returning to the soldier from the place of pleasure
and pasture of pursuit, his mind grew anxious; he girded on a sword
and set out toward the beloved’s house, saying to himself: