سندبادنامه 204.9

204.9

مرد لشکری در آمذ ، وگفت : چندین تأخیر وتوقف چرا بموذی ؟ ومرا چندین انتظار بچه سبب فرموذی ؟ بامداذ بگاه قاصد در راه کرده ام ، وزقعه بذو داذه ، وچشم امیذ گشاذه ! معشوقه گفت : ای سرمایهٔ‌ زنذگانی ، وای پیرایهآ شاذمان : حدیث قاصد ورقعه هر چند دروغست لکن خوش خبرست؛ اگر قاصد تو رسیذه بوذی ، بندگیها موذ می ، ومن خوذ در تهیأ آن بوذم کی بی تکلف طلب وتحشم بغام بخدمت شتابم ، وسعادت اجتماع در یابم ، تو خوذ کرم برزیدی ، وبر عادت حمیده رفتی :

The soldier entered and said, “Why did you show so much delay and hesitation? And for what reason
did you make me wait so long? Early this morning I dispatched a messenger on the road,
giving him a note, and kept the eye of hope open!” The beloved said, “O capital of my life
and ornament of my happiness! Although the talk of a messenger and a note is false, it is pleasant
news. Had your messenger arrived, I would have shown obedience; and indeed I myself
was preparing to hasten to your service without the trouble of an invitation or the burden of a message, and to attain the bliss
of meeting. You yourself showed generosity and followed a laudable custom: