سندبادنامه 211.7

211.7

تحریک کنیرک شاه را بر سیاست فرزند وخر در شرف هلاک دید ، از آنحا کی الف طبیعی، وعشق صنیعی، وشفقت اصلی ، ورأفت جبلی یوذ ، خواست کی در شوذ ، وپسر وخر را از سطوات بلات ، وغرقاب سیلاب بیرون آرذ ، واز مهالک امواج ، ومسالک افواج خلاص دهذ؛ خویشتن را در آب انداخت ، وچنگ در پسر زذ وپسر نیز از یم حان ، وخوف هلاک ، چنگ در بدر زذ ، کی الغریق بتعلق بکل شیو ، تا خوذرا از غرقاب گرداب بساحل سلامت ونجات افگنذ ، پذر را در ، خلاص دهذ، مکن نگشت ، وآخر الامر بدر وپسر حان شیرین چون شکر در آب ساذ داذند ، وعمر عزیز ، ونفس نفیس را وداع کردند :

The Slave-Girl's Incitement of the Shah to Punish His Son
and the donkey on the brink of destruction, on account of natural intimacy, cultivated love,
inherent tenderness, and innate compassion, he wished to plunge in and rescue the son and the donkey from
the onslaughts of calamities and the abyss of the torrent, and deliver them from the perils of the waves and the paths
of rushing waters. He cast himself into the water and seized the son; and the son,
also out of fear for his life and dread of destruction, clutched at the father, for 'the drowning man clutches at every
straw'—so that he might cast himself from the abyss of the whirlpool onto the shore of safety and deliverance. To release his father
proved impossible, and in the end father and son gave up their sugar-sweet lives to the plain water,
and bid farewell to precious life and noble soul: