سندبادنامه 216.7

216.7

او می خورذ ، وروضهٔ‌ نزهت طراوت از منبع جمال ، ومرتع کمال او می برذ ؛ خصوصا کی باشیر رشد در ناصیهٔ‌ او مبین ، ومخایل نحابت بر جبین او لایح ومعین است . در دریای شاهی ، وبلبل گلین شهنشاهی ، از عقایل سعادات ، وذخایر موهبات آفریذ گار ، بتضرع وابتهال ، از حضرت ذو الجلال خواسته ، ورب هب لی من لدنک ولتا (5/19) گفته ، واجابت یافته ، تحریک نمام ، وغمز ساعی فتان، در هلاک او تعجیل نشایذ فرموذ؛ کی بعد از امضای عزیمت، حسرت وبدامت، بر فوات ذات او نافع وناجع نیایذ . درختی هر کذام بیخ آوربر وراسخ بر بساعتی قلع نوان کرد، اما سالها بایذ کی باعتدال مزاج هوا ، وتربیت آب وخاک مثمر ومؤثر گردذ ، چنانک در سایهٔ‌ او بتوان آسوذ ، واز تمرهآ او منفعت نوان گرفت. واگر شاه درین معنی تعحیل نمایذ ، مانند آن کبگ بوذ کی جفت موافق ، وعیال مشفق خوذ را بی جرمی هلاک کرد ، وچون از حقیقت حال استکشاف رفت، وبراءت ساحت او بدر آمذ ، بران ارتجال واستعحال هر چند پشیمانی خورد ، مربح ومنجح نبوذ ، ویار کشته زنده نشذ ، وجفت رفته باز نیامذ . شاه برسید کی چگوته بوذ آن داستان ؟ باز گوی !

drinks from it, and the garden of delight draws freshness from the fount of his beauty and the pasture of his perfection;
especially since the portents of maturity are evident in his forelock, and the marks of nobility are manifest and distinct upon his brow.
A pearl in the ocean of royalty, a nightingale in the rose-garden of empire, sought from among
the treasures of good fortunes and the storehouses of the Creator's gifts, in supplication and humble entreaty from the presence of
the Lord of Glory, praying: 'My Lord, grant me from Yourself an heir,' and finding answer—
it is not fitting to hasten his destruction at the incitement of a talebearer and the slander of a seditious slanderer;
for after the execution of the resolve, regret and remorse over the loss of his person
will be of no profit or avail. Any tree, however deeply rooted and firmly fixed, may be uprooted in an hour,
yet it requires years for it to become fruitful and effective through the temperate nature of the air and the nurture of earth and water,
so that one may rest in its shade and derive benefit from its fruit.
And if the king acts hastily in this matter, he will be like that partridge who
killed his harmonious mate and affectionate consort without any guilt; and when the truth of the matter was investigated
and her innocence came to light, however much regret he felt over that rashness and haste,
it brought no gain or success, nor was the slain companion revived,
nor did the departed mate return." The king asked: "How was that story? Relate it!"