سندبادنامه 220.1

220.1

وغیونه کعیون أصحانب الهوی بصفاء دمع من وفاء قلوب واین دو کگ با یکدیگر عیشی مهنا ووصالی مهیا داشتند؛ چشم شوخ ایام ازیشان غافل، وطبع بی وفای روزگار ازیشان بی خبر، در فضای کوهسار برواز می کردید، ودر عرصهٔ‌ مراد اهیزاز می بموذند ، حسن وجمال ماذه هر روز بی اندازمر ، وعشق ومهر بر هر زمان تازهتر :

And its springs are like the eyes of the folk of passion / in the purity of tears from the fidelity of hearts.
And these two partridges enjoyed an unclouded life together and ready union; the bold eye of time
was negligent of them, and the unfaithful nature of the world took no notice of them. In the open space of the mountains
they flew about, and in the arena of desire they strutted. The beauty and charm of the female increased immeasurably each day,
and the love and affection of the male grew fresher at every moment: