سندبادنامه 312.1

312.1

در گریه وباذ سرد می کوش کین آب وهوات می نسازذ گفت : بحکم اعتقادی کی بنده را در اخلاص محبت ، وصفای مودت تست ، بنظر احترام ، در لطف اندام بو می نگرذ ، واین لطافت اعضا، ونظافت هیأت وناسب اجزا ، وطراوت بشره می بدنذ، وبسبب آنک آلت تناسل وبوالد بو ، کی شعبهآ شحرهآ انساتی ، ودوحهآ ثمرهآ حیوانی است ، بغایت خرد ونا بذاست ، واین معنی درکمال احوال رجال ، سبب نقصان فحول،9 وفقدان اصول شمارند ؛ بذین سبب رقت وشفقت بر من غالب گشت ، خصوصا کی ایام زفاف نزدیک آمذست ، وهم اکنون ماه ومشتری ذرین عروسی ، جلوهآ طاوسی سازید ، واعدا واولیا درین زفف ، از مسرت دل 2 انصاف جویند ، وخلق عالم نظارهآ این سور ، وموسم این سرور حاضر گردند ، وزبان دور گردون ، این غزل در اوتار ارغنون اوگنذ :

Strive in weeping and cold sighs, / for this climate does not suit you.”
He said: “By virtue of the faith that your servant has in the sincerity of love and the purity of affection
for you, he gazes with an eye of respect upon the grace of your body and sees this delicateness of limbs,
cleanliness of form, symmetry of parts, and freshness of skin. But because your organ of
procreation and generation—which is the bough of the human tree and the crown of animal fruit—is exceedingly
small and invisible, and this circumstance, amidst the perfection of the states of men, is reckoned a cause of deficiency in virility
and a loss of fundamental strength, for this reason tenderness and compassion overcame me,
especially since the days of the wedding have drawn near, and right now the Moon and Jupiter in this
wedding will make a peacock-like display, and foes and friends in this bridal will seek justice from their heart's joy,
and the people of the world will attend to gaze upon this banquet and the season of this rejoicing,
and the tongue of the celestial sphere will cast this song into the strings of the organ: