سندبادنامه 373.44

373.44

ازین نازک طبعی ، خرده گیری، عیب چوی ، ند خوی ، کی از آب کویر نفرت گرفتی ، واز نعیم خلد کراهیت داشتی ، بهر شهر کی در آمذی ، نخست برستهٔ‌ طتاخان ، وخوردبی نزان طواف کردی . روزی بر مرکب اشتها کالهیمان العطشان ، أو کالغرثان السغبان سوار شذه بوذ ، ودر بازار2 طوف می کرد ، ونظر بر هر مقر وممر می افگند ، وخیار اطعمه اختیار می کرد . در اثنای نظر کنیزکی دیذ بر طرف دکانی با لباس پاکیزه ، برطبقی لطیف ودستاری نظیف ، از آرد میده وروغن وانکبین کلیچه بخته ، واز بهر حریذار، بر ممر بازار نهاذه ، وچشم انتظار گشاذه ، در غایت

From this delicacy of temperament he was fastidious, faultfinding, and ill-tempered, so that he felt disgust at the water
of Kawīr and disliked the bliss of Paradise. In whatever city he entered,
first of all he would make the rounds of the row of cooks and victuallers. One day, mounted upon the steed of
appetite 'like the thirsty madman or the hungry famished one', he was riding and in the market
he wandered about, casting his eye on every dwelling and thoroughfare, selecting the choicest foods.
In the midst of his inspection he saw a slave-girl at the edge of a shop in clean clothes, upon a dainty
tray and a clean napkin, who had baked cakes of fine flour, butter, and honey, and
had placed them along the passage of the market for any purchaser, waiting with expectant eyes, of the utmost