سندبادنامه 382.13

382.13

ودران رباط صعلو کی متوطن بوذ . چون آن عدت وأهبت ومال ومنال بدیذ ، طمع بربست کی چون عالم بردای قیری متردی شوذ ، خوذ را در کاروان اوگنذ ، ودست ظفر بغنیمت رسانذ ، کی چنین فرصتی در مدبی دست بدهذ ، وچنین حالی در حولی روی ننمایذ؛ واکر غفلت وتقصیری در راه آیذ،2 فرصت فایت گردذ ، بعد از فوات اوقات ندامت دستگیر نبوذ ، وپشیمانی مربح ناشذ . چون روی زرد وموی سپیذ آفاقرا بدوذه خضاب کردند،

Now in that caravanserai a destitute rogue dwelt. When he saw that equipment, gear, wealth, and possessions,
he set his heart on ambition that, when the world clad itself in a pitch-black cloak, he would cast himself into the caravan
and stretch out the hand of triumph to spoil; for such an opportunity only offers itself over a span of time,
and such a condition does not show its face in a year; and if negligence and remissness occur along the way,
the opportunity will be lost, and after the passing of moments, remorse will be of no avail, and regret
will bring no profit. When they dyed the yellow face and white hair of the horizons with soot,